Cape Epic 2017

My blogs about this year's Cape Epic. Online on pedalamagazine.nl

Cape Epic 2017: afzien tot je erbij neervalt

Hielke Elferink is mountainbikester voor het Craft-Rocky Mountain Factory Team en viervoudig Nederlands kampioen MTB-marathon. Van 19-26 maart nam ze in Zuid-Afrika deel aan de Cape Epic, een van de grootste mountainbikewedstrijden ter wereld. Net als voorgaande jaren deed ze dat in het tenue van het Zuid-Afrikaanse Team Meerendal. Voor Pedala blogt ze over haar voorbereidingen op de race en over de race zelf. 

Het is nog maar half vijf in de ochtend als de wekker gaat. Een kort moment ben ik in de veronderstelling dat er nog een etappe gefietst gaat worden, maar dan komt het besef dat het dinsdag is. Opluchting. Het is de dinsdag na de Cape Epic, de dag waarop we terugvliegen en dat alles voorbij is. 

Stiekem heb ik vanaf het moment dat de wedstrijd begon een beetje uitgekeken naar deze dag, vooral op de dagen dat het tegen zat. Nu is het zover. We slepen al onze bagage naar buiten en gaan met het grootste gedeelte van Team Meerendal naar Cape Town Airport. Ondertussen schieten er gebeurtenissen van de afgelopen week door mijn hoofd. Er overheerst een gevoel van opluchting en trots, maar tegelijkertijd vraag ik me af of het niet nog sneller of beter had gekund. En ergens vind ik het ook jammer dat we weer weggaan.

Ploegmaatje Cornelia en ik zijn de wedstrijd goed doorgekomen. Het was een week met hoogte- en dieptepunten, maar uiteindelijk overheerste steeds het positieve. Vaak konden we met een lach op het gezicht napraten over alles wat er onderweg gebeurd was. De eerste drie dagen waren voor mij het zwaarst. De temperatuur lag rond de 40 graden en ik wilde uiteraard het uiterste uit mezelf halen. Er staan wereldtoppers aan de start die deze wedstrijd bloedserieus nemen, dus er wordt hard gereden en dan heeft een iets mindere dag of een mechanisch probleem direct gevolgen voor de dagklassering en het klassement.

Emotionele achtbaan

Op dag drie had ik een slechte dag. Het liep gewoon niet. Misschien hebben die eerste dagen in de hitte er toch meer ingehakt dan ik dacht. Ondanks dat ik alles gaf kwam ik voor mijn gevoel niet vooruit en had ik veel moeite om het tempo van Cornelia te volgen. Op zulke momenten kun je de finish niet gauw genoeg voor je zien. Na de finish zag ik het even niet zitten. Hoe kon ik op deze manier nog vijf etappes doorkomen en de eindstreep halen?

Een ijsbad, een paar goede gesprekken en een goede nachtrust deden wonderen. Ik zette de knop om en vanaf dag vier ging het een stuk beter! We werkten goed samen, konden een goed tempo rijden en hadden plezier. Het negatieve had plaats gemaakt voor het positieve, en daardoor was ik plotseling tot veel meer in staat. Opeens leek de laatste etappe helemaal niet meer buiten bereik. Dat was dus mooi. We wisten er die dag nog bijna een vierde plaats uit te slepen, maar door miscommunicatie in de laatste kilometer ging dat niet door. Ik reed in Cornelia’s achterwiel en sloeg over de kop. Het team wat bij ons reed werd vierde en wij vijfde. Een domme actie. Na de finish konden we er eerst even boos over zijn, maar even later konden we er al om lachen en waren we blij dat het veel beter liep dan de vorige dag. Dat gaf energie voor de rest van de wedstrijd!

Haaientanden

De dagen die volgden verliepen goed. Vaak reden we zij aan zij met sterke teams, zoals dat van Ariane Lüthi (winnares van de vorige 3 edities) en Adelheid Morath. Wij waren sneller in de technische passages en afdalingen, zij waren sterker bergop. Afhankelijk van het parcours leverde dat mooie strijd op en het zette ook onze prestatie in perspectief. Gezien hun staat van dienst en uitslagen in de afgelopen jaren, gaf het ons een boost dat we team Lüthi/Morath soms achter ons konden houden.

Het parcours was zoals te verwachten erg zwaar, met meerdere etappes van boven de 100 km en bijna alleen maar offroad-wegen. De hoogteprofielen leken wel een rij haaientanden. En als het eens vlak was, dan was de ondergrond vaak zo moeilijk te berijden dat je nog steeds het gevoel had een berg op te gaan. Ik denk dat het parcours een van de dingen is die de Cape Epic zo slopend maken. Je lichaam staat continu onder druk en de wegen zijn vaak erg hobbelig en ruw, waardoor je veel schokken en klappen te verduren krijgt.

Pech

Met de dag gingen we ons nu beter voelen. Voor de voorlaatste etappe dichtten we onszelf zelfs een goede kans op een podiumplek toe. Het hoogteprofiel was in ons voordeel en we hadden een goed gevoel. Het begin was goed. We zaten rond plek 5, maar we hadden zicht op het vierde team en het leek erop dat zij het erg moeilijk hadden. Na 40 km sloeg echter het noodlot toe: Cornelia kreeg tijdens een afdaling over grove stenen een lekke band. Het repareren ging niet goed. We kregen de plug, een soort ´worm´ die daar waar het lek zit in de band wordt gestoken (we rijden tegenwoordig niet meer met binnenbanden maar tubeless banden met daarin vloeibare latex), niet goed in de band. Nadat we al onze CO2 patronen op hadden geschoten, besloten we op de velg tot de materiaalzone te rijden, want ons pompje waren we verloren in diezelfde stenen afdaling.

Al met al kostte het veel tijd en was het slecht voor onze dagklassering en het algemeen klassement. Bij de materiaalzone konden we het wiel wisselen en ons tempo weer oppakken. Dat ging vlot, maar zoals vaker op dagen met pech kwam er nog meer op ons pad. In een van de snelle afdalingen waar we – al zeg ik het zelf – echt heel snel waren, kwamen we een Afrikaans team achterop. De beste man werd zo nerveus dat hij pardoes een verkeerde lijn koos en een kuil instuurde, waarna we alle drie over elkaar heen vielen. Gelukkig konden we allemaal verder zonder al te veel schrammen en blauwe plekken, maar we baalden flink van de gemiste kans want fysiek waren we echt wel goed die dag.

 

Ready to go!

Negen seconden

Zo bleef alleen de laatste etappe nog over. Dat was op zich goed, want het vroege opstaan en vooral het ontbijten om vijf uur ‘s ochtends gaan echt tegenstaan. Op dat moment in de race geeft je lichaam al een paar dagen signalen dat het genoeg is geweest, maar de geest is toch sterker en zo stonden we steeds toch weer gemotiveerd aan de start. Ik merkte al aan het begin dat ik me goed voelde en Cornelia voelde zich zelfs nog veel beter. Dat resulteerde in een ware race. Cornelia bepaalde het tempo en ik deed alles wat ik kon om te volgen en op de trails zo snel mogelijke lijnen te rijden. We reden lang in de kopgroep mee, werden gelost, maar reden ook weer terug en konden ons goed handhaven.

Door ons tijdverlies van de vorige dag stonden we nu geen zevende meer in het klassement, maar achtste. Het verschil met de nummer zeven was echter maar negen seconden. Het bewuste team wist dit natuurlijk ook en verloor ons geen moment uit het oog. Uiteindelijk leek het erop dat we gingen sprinten voor de vijfde plaats, maar door een allerlaatste krachtsinspanning in de laatste twee kilomters konden we wegrijden en met bijna twintig seconden voorsprong over de finish komen. We hadden onze zevende plaats weer terug! Totaal gesloopt lagen we op de grond en kwam het besef dat het afgelopen was.

Emotie

Blijdschap, trots, verschillende emoties, alles door elkaar. Sport is emotie en ik denk dat juist dit sport ook zo mooi maakt. Het afzien, de mooie momenten, de slechte momenten, tot het uiterste gaan, vriendschappen die ontstaan, te veel om op te noemen.

Het was een week om niet te vergeten en waar we met een goed gevoel op terugkijken. We hebben veel geleerd en zijn veel ervaringen rijker. Het is dan ook fijn om weer naar huis te gaan en het lichaam te laten herstellen van deze wedstrijd. Als dat goed gaat, dan is het mogelijk om er een heel goed seizoen aan vast te plakken, weet ik uit ervaring. Ik hoop dat dit ook nu weer het geval zal zijn! 

De grootste mountainbikewedstrijd ter wereld: ‘Cape Epic’

Hielke Elferink is mountainbikester voor het Craft-Rocky Mountain Factory Team en viervoudig Nederlands kampioen MTB-marathon. Van 19 tot 26 maart rijdt ze in Zuid-Afrika de Cape Epic, een van de grootste mountainbikewedstrijden ter wereld. Net als voorgaande jaren doet ze dat in het tenue van het Zuid-Afrikaanse Team Meerendal. Voor Pedala blogt ze over haar voorbereidingen op de race en over de race zelf.

Ook dit jaar rijd ik de Cape Epic voor Team Meerendal. Meerendal is een wijngoed in de Western Cape regio. Credits: Team Meerendal

Op dit moment ben ik in Zuid-Afrika. In Stellenbosch, om precies te zijn. Ik heb mezelf al vaak afgevraagd: waarom? Waarom ben ik nu alweer voor de vierde keer op rij hier? Het antwoord weet ik eigenlijk wel. ‘Dit was de laatste keer. Dit nooit weer!’, zei ik steeds na de laatste etappe van de Cape Epic, maar toch begon het telkens weer te kriebelen. Vaak de volgende dag al of op z’n laatst tijdens de terugvlucht. Dan zag ik alweer kansen. ‘Volgend jaar doe ik dit anders, moet dit beter, moet ik hier en hier meer op letten…’ Een andere voorbereiding, specifieke trainingen, wedstrijden, materiaalkeuzes, voeding, noem maar op. Er is altijd wat te verbeteren.

Place to be

Die ‘waarom-vraag’ klinkt misschien een beetje gek. Misschien zelfs wel verwend, want wie krijgt nu de kans om zoiets te doen? Dat is ook zo en ik ben echt super dankbaar dat ik dit kan doen. Maar de Cape Epic is en blijft de zwaarste mountainbikerace die ik ken: je gaat fysiek en mentaal zo diep, bijna voorbij je eigen grenzen. Tegelijkertijd is het voor mountainbikers, zowel voor profs als ambitieuze amateurs, de place to be. De Tour de France van het mountainbiken.

Het startveld is groot en zeer sterk bezet, niet alleen bij de heren maar ook steeds meer bij de dames. De media exposure en het prijzengeld zijn heel goed, de organisatie is super. En misschien wel het belangrijkste: het parcours is schitterend. Lange etappes, zwaar lopend terrein, adembenemende uitzichten en niet te vergeten fantastische trails! De uitdaging om jezelf te verbeteren, je te meten met de beste atleten, je grenzen op te zoeken… dat is denk ik een drijfveer voor velen van ons. Voor mij is dat in ieder geval een enorme motivatie en ik hoop, na alle investeringen, het maximale eruit te halen.

Beresterke Zwitserse

Terug naar de voorbereiding. De Cape Epic wordt zoals veel grote mtb-etappekoersen in tweetallen gereden. Je hebt dus een partner nodig, het liefst een die ongeveer even sterk is als jijzelf. Dat is voor de dames vaak lastiger dan voor de mannen. Er ontstaan vaak combinaties uit verschillende teams. Dat is mooi, maar soms ook ingewikkeld. Sponsorbelangen en materiaal zijn daar de grootste struikelblokken. Praktische dingen zoals reservewielen worden een stuk minder praktisch als je maatje wel of geen boost-naaf rijdt, wel of geen 11- of zelfs 12-speed rijdt of een andere maat steekas heeft. Maar uiteindelijk komt het met enkele aanpassingen meestal wel goed en ben je klaar om te gaan.

Tijdens de Swiss Epic, in september 2016, heb ik Cornelia Hug ontmoet, een beresterke Zwitserse marathonspecialiste. We waren bijna elke dag erg aan elkaar gewaagd en hebben daarnaast een paar keer goed gepraat. Daar had ik een goed gevoel bij en zo kwam de gedachte op dat zij zou een goed maatje zijn voor het avontuur in Zuid-Afrika. De wedstrijd is erg stressvol, voor lichaam en geest. Daarom vind ik het belangrijk dat je maatje niet nog meer stress oplevert. Een goede band is dan heel belangrijk. En vooral ook een dosis humor. Er komen dagen of etappes waar de een sterker is, en andere dagen waar de ander de kar trekt. Die uitdaging moet je samen aankunnen.

Tankwa Trek

Met Zuid-Afrika heb ik een haat-liefde verhouding: als ik eraan denk komt direct het gevoel van afzien naar boven. Maar dit jaar heb ik geprobeerd nieuwe energie op te doen: Zuid-Afrika heeft zo veel meer te bieden dan ik tot nu toe ervaren heb! Er is hier natuurlijk veel meer mogelijk dan alleen maar acht dagen lang keihard afzien in een wedstrijd. Vakantie vieren, reizen, relaxen, maar stiekem bedoel ik natuurlijk vooral de perfecte trainingsomstandigheden!

Het plan was om al begin februari naar Zuid-Afrika te vliegen voor een trainingskamp en een wedstrijd. Zo gezegd, zo gedaan. Enkele dagen na onze aankomst startten Cornelia en ik in de Tankwa Trek, een driedaagse wedstrijd met etappes als die in de Cape Epic. In zo’n wedstrijd leer je elkaar natuurlijk goed kennen en komen er focuspunten voor de komende trainingsweken aan het licht. Ik vind het lastig een wedstrijd aan te gaan zonder de juiste vorm, omdat je weet dat je normaal sneller zou zijn. Maar het was een super goede en zinvolle training. We wisten uiteindelijk vierde te worden, waardoor we nu met nog meer motivatie naar de Cape Epic toewerken, en ik kwam erachter dat mijn gevoel van september – dat Cornelia het juiste maatje is – helemaal klopt!

Stellenbosch

Op dit moment zijn we in Stellenbosch, een erg leuke plaats niet ver van Kaapstad, en we zijn niet de enigen. Volgens mij verblijft half mountainbikend Zwitserland en Duitsland hier momenteel. Dat is niet zo vreemd. De trainingsmogelijkheden hier zijn super goed, met veel trails, maar ook vlakke wegen of juist bergachtige. Daarnaast zijn er veel leuke koffietentjes en restaurantjes. We hebben veel geluk met onze verblijfplaats, een Airbnb. Het is een geweldige plek. Een oase van rust, kunst aan de muur, veel boeken, een beetje alternatief, het best mogelijke ontbijt en geweldig lieve mensen. Het staat ver weg van ons sportleven, maar juist dat maakt het perfect!

Hard trainen, ook met Skitouren

De komende tweeënhalve week staan in het teken van hard trainen, met de focus op intensiteit. Ik wissel intervaltrainingen af met langere duurtrainingen. Voor ons Europese rijders is het lastig om al in maart in goede vorm te zijn, het is nog te vroeg voor echte topvorm. Vooral omdat de grootste wedstrijden pas in juni, juli en augustus plaatsvinden, maar ook omdat het in de winter lastiger is om specifiek te trainen.

Mijn woonomgeving in Zwitserland biedt gelukkig veel alternatieve trainingsmogelijkheden. Bijvoorbeeld het skitouren wat ik deze winter ontdekt heb. Met vellen onder de ski’s een paar uur lang een berg oplopen, om vervolgens naar beneden te skiën. Een nieuwe passie, niet heel specifiek, maar in combinatie met dit trainingskamp voor mij een goede mix om fris aan het seizoen te beginnen. We zullen snel zien hoe dat uitpakt!