2018: the best victory is not a victory

The 2018 season is one which I will not easy forget. Looking at the results and how I felt it was one of the worst seasons I have ever had, but at the same time it was one of the best years in life!! After the Cape Epic I thought I could recover from the overtraining fast and keep on riding my season as planned. That didn’t happen. If you know me, you know I could not really sit still eiter. I had to do something, I had to go out, ride my bike and explore! Instead of racing, I went on the best mountainbike trips with friends and got to experience that riding (and sometimes hiking) my bike has so much more to offer than just racing. Also I went climbing and hiking and was enjoying life!! Some of these experiences would have never taken place if I was fit enough to race. My plan B turned out to give me new energy and ideas for the future!! And I loved it!

More than half a year later I can tell that I feel fit and good again! Very good!!! That feeling when you are pushing yourself to the limit and when it still feels good. That was totally gone, for months! I seriously thought this was not coming back anymore and racing my bike was history. But now, feeling good, I feel that I am not done yet. I will follow my own way now and I’m looking forward to 2019!! Going the Hielke way :-)

These pictures are telling the story of 2018. There were so many moments which gave me so much energy. I’ll keep on looking for that. Both on and off my bike. Adventure, moments, moutainpeaks… good times… looking forward to all what comes!! The best victory turns out not be a victory. #lovetheride

Thanks so much to all of you! Especially the Maloja - Rocky Mountain team, all the sponsors and Planting Power for your support!!

Cape Epic blog part 3


We, Cornelia and Hielke are sharing one big passion: mountain biking! Pushing ourselves to the limits in marathon races is something we love. That’s why we want to conquer the ultimate stage race in South Africa together once again. Follow us on our journey called ‘project Cape Epic’. Riding as team Shimano S-PHYRE.

It’s a wrap! Did I mention time is flying? I remember writing about winter training and how fast time passed by before the Cape Epic. Now I can tell you that it’s going even faster when you are in this race. Before you realise you are already back home and thinking about what actually all happened these last weeks. I am trying to find the right words to describe the feeling about how it was to race the Cape Epic this year.


The plan was to write you during the race, but time was flying and I just could not get any words on paper. No one said it was going to be easy, that is what I posted on my social media channels during the race. Every stage of this race proves it to be true. Since this is a blog, I think it is fair to be honest and to give you an impression of how things are at the Cape Epic. I would have loved to write about a good result and a super feeling on the bike, but unfortunately this wasn't the case. I was struggling to get through the race and I didn't find the form and the legs what I was hoping for. I don’t know why, but the power just wasn't there! This makes the Cape Epic, maybe, evenmore challenging than it already was. I managed to stay positive, to enjoy the moments and to make the race to a good end! Especially for Cornelia - the best teammate I could wish for in this kind of situation.

So we did! Crossing the line in Val de Vie felt like a big relieve. We ended up 9t in the GC. This was not where we were here for, but that’s also part of this sport. Realistic would have been a fight around top 5, but hey, it is how it is. Not looking to the result too much, you can say we finished this race. Another fact: 35 hours in the saddle. 35 hours (!!!) of hardcore suffering on the bike. Writing this, makes me a bit proud we kept on fighting and were not giving up. Despite everything, we tried to keep positive and we just kept on pushing.

Is it always about the results? In racing it mostly is! But when things go different there is way more where you can think of. A lot of people ask me how things were in South Africa. And this is my answer: The life-experience was super good. It was 100% a once in a lifetime experience. To go on this challenge with your buddy is worth so much more than just the result on paper. I think we will never forget those moments on the bike together. The memories you gather are so precious and make your friendship stronger! And what about our support crew? My father and cousin were helping us so good. Thinking back and realizing that my dad, out of Europe for the first time, was there to support me in this brutal race in South Africa. I cannot find the words to describe the feeling of seeing him being proud, cheering for us and waiting at the finish line. Memories for life. The Shimano part is something very special too. We felt so privileged to have such a partner at our side and to present the best brand out there. Both hardware and soft goods! Thanks again.

After the last stage we just had one day left in Cape Town. Packing the bikes and do something different for one day. We went to the beach and were drinking coffee in a brilliant coffee shop in this big city. We actually wanted to do some shopping, but after already five minutes we were too tired of the city life and went to the beach straight away. Taking a dive in the Atlantic Ocean and let your thoughts go over everything what happened was very good for body and soul.

In all of a sudden you are out of the big racing circus and ready to go home. Reflect, recover and come back stronger! After such an experience it is very important to reflect well and be honest about what went well and what went wrong. You can learn a lot from it. Maybe even more important is to be smart and take these lessons with you for the rest of the season and your career. The recovery part is a balance between getting back to normal (working) life and, in my case, have at least two weeks off the bike. If the feeling is good I will start slowly and more intense in week three and four. The next appointments: Cornelia will race in Croatia this week and I will be in Riva del Garda Bikefestival end of this month.

Cheers. I will keep you posted later in the season about the next races.

Cape Epic blog part 2



We, Cornelia and Hielke are sharing one big passion: mountain biking! Pushing ourselves to the limits in marathon races is something we love. That’s why we want to conquer the ultimate stage race in South Africa together once again. Follow us on our journey called ‘project Cape Epic’. Riding as team Shimano S-PHYRE.

Since our last blog time passed by very fast! Recovering from the trainingcamp in Gran Canaria and getting the daily life things organized again. Being in the 100% athlete mode during trainingcamp was great. It helped us to do high quality training and get our focus on South Africa.


Coming back home and arranging the normal work- life balance makes you feel you haven't been away at all! But it was good to be at home and feel the winter once again. Although it was late February, winter was coming back in full force, like you might have experienced by yourself as well! But this was so nice. The contrast between summer conditions and intense winter can be beautiful. We both see it as a huge privilege to go out ski-mountaineering in the morning and do some proper intervals on the rollers in the afternoon.

Also we got to pick-up our Shimano S-PHYRE kits, shoes and parts for our bikes. It's hard to describe these feelings in words. It's just awesome!! To test it in better conditions Hielke drove to Italy for a few training rides. Installing the cleats and making the first kilometers with those new shiny shoes just makes you excitied and proud even more!

So after a good winter full of training, all of a sudden it was already time to fly to Cape Town again. We arrived in Stellenbosch just before the Cross Country World Cup, which was a good opportunity to get to know the South African Shimano crew, Coolheat. A few of them will also be at the Cape Epic next week. After finetuning and installing a few last parts we were ready to go out for a trainride. Thanks for the help guys, see you next week!

And after all necessary preparations the fun part really started. Getting used to the temperatures, the dusty trails, the sand and enjoying the moment. This means we got to train on the best trails out there. We really love the Jonkershoek Nature Reserve. It's a true paradise with the best conditions. In addition these days also were the first mountainbike rides in our new kit. We are both amazed. The 'riding position' feels very natural in these jerseys.

Foto 11.03.18, 16 13 54.jpg

In order to activate our bodies and getting used to the conditions a bit more we still have some training to do the coming days. But also we will try to relax and recover as good as possible too. For that we found the best place ever. We are staying in a lovely guesthouse with very nice people in the centre of Stellenbosch. The atmosphere is very relaxed and the house has a little garden where spending time feels like being in an "oasis of peace". Later on this week we will tell you more about the very last steps before the Cape Epic starts!

Cheers, Cornelia and Hielke Elferink

Cape Epic blog part 1

www.rideshimano.com blog


We, Cornelia and Hielke are sharing one big passion: mountain biking! Pushing ourselves to the limits in marathon races is something we love. That’s why we want to conquer the ultimate stage race in South Africa together once again. Follow us on our journey called ‘project Cape Epic’. Riding as team Shimano S-PHYRE.


We are Cornelia Hug: Swiss, living in region of Thun (Switzerland), XC-Marathon biker, sponsored by Scott and Hielke Elferink: Dutch, living in Davos (Switzerland), XC-Marathon biker, sponsored by Maloja - Rocky Mountain Racing Team.


Being in the marathon mountain bike scene for a couple of years now, we ran into each other 2 years ago during a very tough Alpine stage race. Discovering that we not only have the same speed ascending and descending, but also love chatting and laughing, we came up with the idea to ride the Cape Epic together. The following season we were representing the South African Team Meerendal. It was a great experience, but as always: extremely hard!  In the aftermath one thing kept coming back: “we have to tackle this huge challenge again, we’ll come back stronger!” 


At the moment we are in training in Gran Canaria. Train, eat, sleep, repeat.


That’s how we came up with ‘Project Epic’, because racing the Cape Epic can be considered as a project. A lot of things need to be arranged before you can actually give all you have at the end of March.

From A to Z, it’s basically all in our hands. The planning of our training, the days prior to the race, people to help us during the race, a mobile home, and many more. It’s not just a matter of what’s the best. Cornelia combines training with a part-time job as police officer and Hielke as a physiotherapist. Combining these two worlds is challenging, but feels just right for us! The fact that we are able to do ‘project epic’, makes us feel very privileged and happy. 

One thing is clear, signing up for the Cape Epic means that we have to be super fit in March. Compared to the European marathon season the Epic is very early in the year! Which means; hard training, all winter long! Living in the Alps and getting top fit for a race in South Africa in March, where temperatures can be easily above 35 degrees Celsius, it needs some clever planning as well. At least one training camp, where there is no snow is a must. Also arriving in South Africa straight from a country where it’s still winter, we need at least one training block under the South African sun to give our bodies time to adapt and recover for the Race. We plan 10 days in Stellenbosch beforehand to get used to the dusty trails, the heat and focus on what we are here for!



For those not living in the alps, in our case winter training means:
Ski mountaineering (skitour): walking up the mountains with skins under your skis. After a few hours or when you are at the peak you change your skis back to downhill mode and you ski down. Perfect for endurance and power endurance training.
XC skiing (langlauf): endurance, high-intensity, VO2 max intervals, all body workouts.
Gym: Core- and power training.
Bike: both inside and outside. Outside it takes a few extra layers of clothing and good tires. Also when it might be cold. Riding on snow is not just super fun, but also great for your skills. If you handle the cold, we it’s the best! 





At the moment we are on a training camp in Gran Canaria. Train, eat, sleep. This schedule is repeated all the time, every day. Compared to our lives at home we can just focus on riding. Living the good life, right?!  But we are not just making kilometers. Also hard intervals are on the program; 30-30 efforts, 1 minute all-out efforts, threshold efforts, we’ve done it all. Testing our new S-PHYRE clothing also got us excited!!  We love the looks and are so impressed by its quality. Very comfortable, even after 7 hours of riding! We can’t wait for the final kits to arrive and to show it once we are in South Africa.

That’s it for now! Two 4-day blocks are scheduled. So it’s time to get some rest and let the ‘recovery-modus’ do the rest.  We will come back to you in a while and write you from or training days in Stellenbosch, South Africa.

Dutch Championships 2017 and Season Wrap-up

2nd! After winning 4 titles in a row the last years, silver this year didn't feel like a loss. I was happy with it!! And still am! Annemiek van Vleuten, fresh time trial world champion, won. To me it was good to accept to get 2nd behind such a world class athlete. 

IMG_1855 (1).JPG

The race was hard. As expected. The rain has changed the course into a real mudpool. For 115km it was a fight for every meter. It took me 5hours and 40 minutes where I really have left it all out there. The first half of the race I was riding together with strong mountainbikers and roadracers such as Karen Brouwer and Ellen van Dijk. The 2nd half was lonely. Just pulling and pushing for 60 km to the finishline! 

After a season with ups and downs this is something where I am very pleased with. You are not always on 'a high' in life or in sport. I experienced that this year. I pulled through a lot of big and hard races with some real good results in the beginning of the year. It started with the Cape Epic, then podium at the Spilimbergo UCI World Series and 2 wins at both Riva and Willingen Bike Festivals. I could even pull that through to maybe the biggest highlight experience, the BC Bike Race. Getting 3rd there. Actually I was amazed by those performances. 

BC Bike Race 

BC Bike Race 

Then a harder period came in. Not feeling so well and not being able to ride as hard as I wanted to. Looking for a form when it's not there makes you doubt about a lot of things... in the beginning I didn't want to except it and just went on.. as always :-) But then I had to be honoust and pull out for a bit. My body just needed some rest. Maybe also my head. So I did. And this was really good. At that time I was not sure if it would be better to call the season to an end... Now I can say that I am happy to have been giving it a try to build up towards the championships. 

As more often, my coach Pascal Ketterer (Radlabor) came up with a very well thought plan. Specific training, mixed with nice enduro rides, to keep the spirit high, brought the effect we were wishing for. I felt better every week and could pull through those hardcore exercises  like I should. Those sprints were killing me sometimes, leaving me dizzy after the last series, but also satisfied and maybe a little bit proud. If there was time to do a second training I could go for an easy spin or better: an enduro ride! Pascal, thanks again! For everything. We decided that after 5 years it's good for both of us to get some fresh ideas and thoughts. We still keep friends of course!!! 

So, off-season now. Well off-season is coming to the end as well soon. I feel that I want to and have to start training again. I am really looking forward to the new season, new goals, wintertraining and last but not least: project Cape Epic 2018. Yes, again, one more time! :D

Last but not least: Thanks again to my team, Craft-Rocky Mountain and all the partners, Rent a Plant, family, friends... Without you it would not have been the same. Let's make this work for 2018 again. It will be great!!

Stay tuned. Hielke!

BC Bike Race 2017

Ultiem mountainbikegeluk.
Dutch Article in KNWU Magazine. About the BC Bikerace. Editet by Sander Slager.

De zuidwestkust van Zuid-Afrika, het noordelijkste puntje van Noorwegen, de mooiste Alpen in Europa, zelfs het tropische Curaçao… Op heel veel schitterende plaatsen heb ik al wedstrijden gereden. Nu komt daar dankzij fietsmerk Rocky Mountain nog een speciale bij: de BC Bike Race in British Columbia, Canada. The Ultimate Singletrack Experience. Een slagzin waar geen woord van blijkt gelogen.

Een paar dagen verblijf ik bij een Nederlandse die in Vancouver woont en voor Rocky Mountain werkt. Bijkomen van de reis, Vancouver verkennen op de fiets en proeven aan de North Shore trails in North Vancouver. Ik kan alvast de vijfde etappe verkennen en vaststellen dat mijn dropper seatpost geen overbodige luxe is. Onder de indruk ben ik. Van alles, maar vooral van de overweldigende natuur! “Hell yeah, we are the best shred train!”, hoor ik in de laatste tien kilometer lange afdaling naar de finish van de derde etappe. Mijn highlight van de week en misschien wel een van de grootste complimenten ooit. Eentje waar ik nu nog om moet lachen. De dag begint met een verplaatsing per watervliegtuig (ja, echt) naar de start. Ik begin sterk aan de etappe en kan meer dan een uur vooraan met Katherina Nash meerijden. Dan moet ik een tandje terugschakelen naar mijn eigen tempo. Even later begint het ultieme mountainbikegeluk. Trails met flow, technische passages, geweldige bossen met immense bomen en vaak ook nog adembenemende uitzichten. Ik rijd samen met twee locals. Snelle mannen die de trails kenden. Ik rijd echter voorop in het treintje. Meermaals vraag ik of ze liever willen passeren: “No no, all good!”. Het tempo ligt vrij hoog en om de een of andere reden zit ik echt in de flow. Wanneer één van de renners schreeuwt dat we als een trein gaan, kan ik niet stoppen met grijnzen. Want ik fiets nog steeds voorop in dat treintje. Bijna vergeten dat het eigenlijk een wedstrijd is, rol ik als derde over de finish. High fives met de jongens. Wat een dag. Even later staan we op de veerboot te genieten van het uitzicht, op weg naar de volgende start-finishplaats. Dit is veel meer dan slechts een etappewedstrijd. Een ervaring, een reis, een wedstrijd, alles. De laatste dag ben ik dan ook oprecht teleurgesteld. Ik wil meer! Hier kom ik dus zeker weten terug. To be continued.

Cape Epic 2017

My blogs about this year's Cape Epic. Online on pedalamagazine.nl

Cape Epic 2017: afzien tot je erbij neervalt

Hielke Elferink is mountainbikester voor het Craft-Rocky Mountain Factory Team en viervoudig Nederlands kampioen MTB-marathon. Van 19-26 maart nam ze in Zuid-Afrika deel aan de Cape Epic, een van de grootste mountainbikewedstrijden ter wereld. Net als voorgaande jaren deed ze dat in het tenue van het Zuid-Afrikaanse Team Meerendal. Voor Pedala blogt ze over haar voorbereidingen op de race en over de race zelf. 

Het is nog maar half vijf in de ochtend als de wekker gaat. Een kort moment ben ik in de veronderstelling dat er nog een etappe gefietst gaat worden, maar dan komt het besef dat het dinsdag is. Opluchting. Het is de dinsdag na de Cape Epic, de dag waarop we terugvliegen en dat alles voorbij is. 

Stiekem heb ik vanaf het moment dat de wedstrijd begon een beetje uitgekeken naar deze dag, vooral op de dagen dat het tegen zat. Nu is het zover. We slepen al onze bagage naar buiten en gaan met het grootste gedeelte van Team Meerendal naar Cape Town Airport. Ondertussen schieten er gebeurtenissen van de afgelopen week door mijn hoofd. Er overheerst een gevoel van opluchting en trots, maar tegelijkertijd vraag ik me af of het niet nog sneller of beter had gekund. En ergens vind ik het ook jammer dat we weer weggaan.

Ploegmaatje Cornelia en ik zijn de wedstrijd goed doorgekomen. Het was een week met hoogte- en dieptepunten, maar uiteindelijk overheerste steeds het positieve. Vaak konden we met een lach op het gezicht napraten over alles wat er onderweg gebeurd was. De eerste drie dagen waren voor mij het zwaarst. De temperatuur lag rond de 40 graden en ik wilde uiteraard het uiterste uit mezelf halen. Er staan wereldtoppers aan de start die deze wedstrijd bloedserieus nemen, dus er wordt hard gereden en dan heeft een iets mindere dag of een mechanisch probleem direct gevolgen voor de dagklassering en het klassement.

Emotionele achtbaan

Op dag drie had ik een slechte dag. Het liep gewoon niet. Misschien hebben die eerste dagen in de hitte er toch meer ingehakt dan ik dacht. Ondanks dat ik alles gaf kwam ik voor mijn gevoel niet vooruit en had ik veel moeite om het tempo van Cornelia te volgen. Op zulke momenten kun je de finish niet gauw genoeg voor je zien. Na de finish zag ik het even niet zitten. Hoe kon ik op deze manier nog vijf etappes doorkomen en de eindstreep halen?

Een ijsbad, een paar goede gesprekken en een goede nachtrust deden wonderen. Ik zette de knop om en vanaf dag vier ging het een stuk beter! We werkten goed samen, konden een goed tempo rijden en hadden plezier. Het negatieve had plaats gemaakt voor het positieve, en daardoor was ik plotseling tot veel meer in staat. Opeens leek de laatste etappe helemaal niet meer buiten bereik. Dat was dus mooi. We wisten er die dag nog bijna een vierde plaats uit te slepen, maar door miscommunicatie in de laatste kilometer ging dat niet door. Ik reed in Cornelia’s achterwiel en sloeg over de kop. Het team wat bij ons reed werd vierde en wij vijfde. Een domme actie. Na de finish konden we er eerst even boos over zijn, maar even later konden we er al om lachen en waren we blij dat het veel beter liep dan de vorige dag. Dat gaf energie voor de rest van de wedstrijd!


De dagen die volgden verliepen goed. Vaak reden we zij aan zij met sterke teams, zoals dat van Ariane Lüthi (winnares van de vorige 3 edities) en Adelheid Morath. Wij waren sneller in de technische passages en afdalingen, zij waren sterker bergop. Afhankelijk van het parcours leverde dat mooie strijd op en het zette ook onze prestatie in perspectief. Gezien hun staat van dienst en uitslagen in de afgelopen jaren, gaf het ons een boost dat we team Lüthi/Morath soms achter ons konden houden.

Het parcours was zoals te verwachten erg zwaar, met meerdere etappes van boven de 100 km en bijna alleen maar offroad-wegen. De hoogteprofielen leken wel een rij haaientanden. En als het eens vlak was, dan was de ondergrond vaak zo moeilijk te berijden dat je nog steeds het gevoel had een berg op te gaan. Ik denk dat het parcours een van de dingen is die de Cape Epic zo slopend maken. Je lichaam staat continu onder druk en de wegen zijn vaak erg hobbelig en ruw, waardoor je veel schokken en klappen te verduren krijgt.


Met de dag gingen we ons nu beter voelen. Voor de voorlaatste etappe dichtten we onszelf zelfs een goede kans op een podiumplek toe. Het hoogteprofiel was in ons voordeel en we hadden een goed gevoel. Het begin was goed. We zaten rond plek 5, maar we hadden zicht op het vierde team en het leek erop dat zij het erg moeilijk hadden. Na 40 km sloeg echter het noodlot toe: Cornelia kreeg tijdens een afdaling over grove stenen een lekke band. Het repareren ging niet goed. We kregen de plug, een soort ´worm´ die daar waar het lek zit in de band wordt gestoken (we rijden tegenwoordig niet meer met binnenbanden maar tubeless banden met daarin vloeibare latex), niet goed in de band. Nadat we al onze CO2 patronen op hadden geschoten, besloten we op de velg tot de materiaalzone te rijden, want ons pompje waren we verloren in diezelfde stenen afdaling.

Al met al kostte het veel tijd en was het slecht voor onze dagklassering en het algemeen klassement. Bij de materiaalzone konden we het wiel wisselen en ons tempo weer oppakken. Dat ging vlot, maar zoals vaker op dagen met pech kwam er nog meer op ons pad. In een van de snelle afdalingen waar we – al zeg ik het zelf – echt heel snel waren, kwamen we een Afrikaans team achterop. De beste man werd zo nerveus dat hij pardoes een verkeerde lijn koos en een kuil instuurde, waarna we alle drie over elkaar heen vielen. Gelukkig konden we allemaal verder zonder al te veel schrammen en blauwe plekken, maar we baalden flink van de gemiste kans want fysiek waren we echt wel goed die dag.


Ready to go!

Negen seconden

Zo bleef alleen de laatste etappe nog over. Dat was op zich goed, want het vroege opstaan en vooral het ontbijten om vijf uur ‘s ochtends gaan echt tegenstaan. Op dat moment in de race geeft je lichaam al een paar dagen signalen dat het genoeg is geweest, maar de geest is toch sterker en zo stonden we steeds toch weer gemotiveerd aan de start. Ik merkte al aan het begin dat ik me goed voelde en Cornelia voelde zich zelfs nog veel beter. Dat resulteerde in een ware race. Cornelia bepaalde het tempo en ik deed alles wat ik kon om te volgen en op de trails zo snel mogelijke lijnen te rijden. We reden lang in de kopgroep mee, werden gelost, maar reden ook weer terug en konden ons goed handhaven.

Door ons tijdverlies van de vorige dag stonden we nu geen zevende meer in het klassement, maar achtste. Het verschil met de nummer zeven was echter maar negen seconden. Het bewuste team wist dit natuurlijk ook en verloor ons geen moment uit het oog. Uiteindelijk leek het erop dat we gingen sprinten voor de vijfde plaats, maar door een allerlaatste krachtsinspanning in de laatste twee kilomters konden we wegrijden en met bijna twintig seconden voorsprong over de finish komen. We hadden onze zevende plaats weer terug! Totaal gesloopt lagen we op de grond en kwam het besef dat het afgelopen was.


Blijdschap, trots, verschillende emoties, alles door elkaar. Sport is emotie en ik denk dat juist dit sport ook zo mooi maakt. Het afzien, de mooie momenten, de slechte momenten, tot het uiterste gaan, vriendschappen die ontstaan, te veel om op te noemen.

Het was een week om niet te vergeten en waar we met een goed gevoel op terugkijken. We hebben veel geleerd en zijn veel ervaringen rijker. Het is dan ook fijn om weer naar huis te gaan en het lichaam te laten herstellen van deze wedstrijd. Als dat goed gaat, dan is het mogelijk om er een heel goed seizoen aan vast te plakken, weet ik uit ervaring. Ik hoop dat dit ook nu weer het geval zal zijn! 

De grootste mountainbikewedstrijd ter wereld: ‘Cape Epic’

Hielke Elferink is mountainbikester voor het Craft-Rocky Mountain Factory Team en viervoudig Nederlands kampioen MTB-marathon. Van 19 tot 26 maart rijdt ze in Zuid-Afrika de Cape Epic, een van de grootste mountainbikewedstrijden ter wereld. Net als voorgaande jaren doet ze dat in het tenue van het Zuid-Afrikaanse Team Meerendal. Voor Pedala blogt ze over haar voorbereidingen op de race en over de race zelf.

Ook dit jaar rijd ik de Cape Epic voor Team Meerendal. Meerendal is een wijngoed in de Western Cape regio. Credits: Team Meerendal

Op dit moment ben ik in Zuid-Afrika. In Stellenbosch, om precies te zijn. Ik heb mezelf al vaak afgevraagd: waarom? Waarom ben ik nu alweer voor de vierde keer op rij hier? Het antwoord weet ik eigenlijk wel. ‘Dit was de laatste keer. Dit nooit weer!’, zei ik steeds na de laatste etappe van de Cape Epic, maar toch begon het telkens weer te kriebelen. Vaak de volgende dag al of op z’n laatst tijdens de terugvlucht. Dan zag ik alweer kansen. ‘Volgend jaar doe ik dit anders, moet dit beter, moet ik hier en hier meer op letten…’ Een andere voorbereiding, specifieke trainingen, wedstrijden, materiaalkeuzes, voeding, noem maar op. Er is altijd wat te verbeteren.

Place to be

Die ‘waarom-vraag’ klinkt misschien een beetje gek. Misschien zelfs wel verwend, want wie krijgt nu de kans om zoiets te doen? Dat is ook zo en ik ben echt super dankbaar dat ik dit kan doen. Maar de Cape Epic is en blijft de zwaarste mountainbikerace die ik ken: je gaat fysiek en mentaal zo diep, bijna voorbij je eigen grenzen. Tegelijkertijd is het voor mountainbikers, zowel voor profs als ambitieuze amateurs, de place to be. De Tour de France van het mountainbiken.

Het startveld is groot en zeer sterk bezet, niet alleen bij de heren maar ook steeds meer bij de dames. De media exposure en het prijzengeld zijn heel goed, de organisatie is super. En misschien wel het belangrijkste: het parcours is schitterend. Lange etappes, zwaar lopend terrein, adembenemende uitzichten en niet te vergeten fantastische trails! De uitdaging om jezelf te verbeteren, je te meten met de beste atleten, je grenzen op te zoeken… dat is denk ik een drijfveer voor velen van ons. Voor mij is dat in ieder geval een enorme motivatie en ik hoop, na alle investeringen, het maximale eruit te halen.

Beresterke Zwitserse

Terug naar de voorbereiding. De Cape Epic wordt zoals veel grote mtb-etappekoersen in tweetallen gereden. Je hebt dus een partner nodig, het liefst een die ongeveer even sterk is als jijzelf. Dat is voor de dames vaak lastiger dan voor de mannen. Er ontstaan vaak combinaties uit verschillende teams. Dat is mooi, maar soms ook ingewikkeld. Sponsorbelangen en materiaal zijn daar de grootste struikelblokken. Praktische dingen zoals reservewielen worden een stuk minder praktisch als je maatje wel of geen boost-naaf rijdt, wel of geen 11- of zelfs 12-speed rijdt of een andere maat steekas heeft. Maar uiteindelijk komt het met enkele aanpassingen meestal wel goed en ben je klaar om te gaan.

Tijdens de Swiss Epic, in september 2016, heb ik Cornelia Hug ontmoet, een beresterke Zwitserse marathonspecialiste. We waren bijna elke dag erg aan elkaar gewaagd en hebben daarnaast een paar keer goed gepraat. Daar had ik een goed gevoel bij en zo kwam de gedachte op dat zij zou een goed maatje zijn voor het avontuur in Zuid-Afrika. De wedstrijd is erg stressvol, voor lichaam en geest. Daarom vind ik het belangrijk dat je maatje niet nog meer stress oplevert. Een goede band is dan heel belangrijk. En vooral ook een dosis humor. Er komen dagen of etappes waar de een sterker is, en andere dagen waar de ander de kar trekt. Die uitdaging moet je samen aankunnen.

Tankwa Trek

Met Zuid-Afrika heb ik een haat-liefde verhouding: als ik eraan denk komt direct het gevoel van afzien naar boven. Maar dit jaar heb ik geprobeerd nieuwe energie op te doen: Zuid-Afrika heeft zo veel meer te bieden dan ik tot nu toe ervaren heb! Er is hier natuurlijk veel meer mogelijk dan alleen maar acht dagen lang keihard afzien in een wedstrijd. Vakantie vieren, reizen, relaxen, maar stiekem bedoel ik natuurlijk vooral de perfecte trainingsomstandigheden!

Het plan was om al begin februari naar Zuid-Afrika te vliegen voor een trainingskamp en een wedstrijd. Zo gezegd, zo gedaan. Enkele dagen na onze aankomst startten Cornelia en ik in de Tankwa Trek, een driedaagse wedstrijd met etappes als die in de Cape Epic. In zo’n wedstrijd leer je elkaar natuurlijk goed kennen en komen er focuspunten voor de komende trainingsweken aan het licht. Ik vind het lastig een wedstrijd aan te gaan zonder de juiste vorm, omdat je weet dat je normaal sneller zou zijn. Maar het was een super goede en zinvolle training. We wisten uiteindelijk vierde te worden, waardoor we nu met nog meer motivatie naar de Cape Epic toewerken, en ik kwam erachter dat mijn gevoel van september – dat Cornelia het juiste maatje is – helemaal klopt!


Op dit moment zijn we in Stellenbosch, een erg leuke plaats niet ver van Kaapstad, en we zijn niet de enigen. Volgens mij verblijft half mountainbikend Zwitserland en Duitsland hier momenteel. Dat is niet zo vreemd. De trainingsmogelijkheden hier zijn super goed, met veel trails, maar ook vlakke wegen of juist bergachtige. Daarnaast zijn er veel leuke koffietentjes en restaurantjes. We hebben veel geluk met onze verblijfplaats, een Airbnb. Het is een geweldige plek. Een oase van rust, kunst aan de muur, veel boeken, een beetje alternatief, het best mogelijke ontbijt en geweldig lieve mensen. Het staat ver weg van ons sportleven, maar juist dat maakt het perfect!

Hard trainen, ook met Skitouren

De komende tweeënhalve week staan in het teken van hard trainen, met de focus op intensiteit. Ik wissel intervaltrainingen af met langere duurtrainingen. Voor ons Europese rijders is het lastig om al in maart in goede vorm te zijn, het is nog te vroeg voor echte topvorm. Vooral omdat de grootste wedstrijden pas in juni, juli en augustus plaatsvinden, maar ook omdat het in de winter lastiger is om specifiek te trainen.

Mijn woonomgeving in Zwitserland biedt gelukkig veel alternatieve trainingsmogelijkheden. Bijvoorbeeld het skitouren wat ik deze winter ontdekt heb. Met vellen onder de ski’s een paar uur lang een berg oplopen, om vervolgens naar beneden te skiën. Een nieuwe passie, niet heel specifiek, maar in combinatie met dit trainingskamp voor mij een goede mix om fris aan het seizoen te beginnen. We zullen snel zien hoe dat uitpakt!

Dutch XCM Championships 2016

4 in a row? YES! YEAHH :-) 

I was telling myself that I should not be too nerveous, that 3 titles already was very good, that if I wouldn't win it would not be a total disaster, that the others were also very strong! But.. I think that was mainly to keep myself calm or so.. because I felt I was nerveous. Already on saturday during a short warm-up trainingride. The first minutes I was really tensed..it took me 20 minutes to get this good feeling again, and to just enjoy it.. I think because I wanted to win so badly, to show myself I can do it, to confirm but especially to keep that jersey!! On the other hand not so nerveous that I couldn't sleep or so, or couldn't enjoy the time. Actually it was all going good, we had a nice 'Rent A Plant' dinner and I also slept pretty okay. Maybe I was insecure about my form. The season has been very long, very good though, but long, and hard. The Swiss Epic went really well but really took a lot of energy. I recovered well but also got sick afterwards. That changed my plan of doing specific short and fast intervals for a Dutch course in taking rest and doing almost nothing.. One more time full gas! 

Concentration for the start, and go! 110 km, 48climbs with 2000hm. Completely different than the Swiss Epic, or almost all the other races I do during the season. It was super dry, which made the track even faster. The climbs were short, but pretty steep and since they are not long the speed was high! It was hard to predict the other riders. Of course I know Karen Brouwer, she was riding strong all season. But a lot of the others are more road cyclists.. Which suited this course very well too... 

 The speed was pretty high just after the start, which resulted in a small group in the first part of the race. The group got smaller and smaller. And I think after 60km I tried to attack and it got me a small gap. This motivated me, which resulted in a solo for the rest of the race. It was super hard. It may not look like that, but I was never sure of my advantage, so I kept giving all I had :) And was sooo happy to cross the finishline first! YEAHH one more year in the red white blue jersey. I love that one! :)

so.. now it's off-season! I think I can look back at a great season, but I will reflect on that a little later! First some easy days, spending time with familiy and friends, I even go for a small surftrip. Thanks a lot to all of you for the support and all the nice messages!! Cheers! Hielke :)

Swiss Epic

Already a few weeks ago, the Perskindol Swiss Epic 2016. I was super excited to be on the startline of this great race again. This time, like the first edition two years ago, with Esther Süss. The route changed and went from Zermatt, via Leukerbad to Verbier, in 6 days. 

This race stays one of my favourite stage races. The beautiful mountains, super nice and also technical trails, long climbs, great organisation, the whole package.. it's super. Both physically and mentally it is also a challenge. I think there are not much other races where the climbs are so long. But that is also very nice because then you will have long downhills also! 

I knew that riding this race with Esther meant I should come with a good form. Especially in the climbs, Esther is super strong. And I think my form was good. Recovered well after Norway and also did some proper trainingrides before going to Zermatt for the prologue. 

This was a new experience to us. We started on top of the mountain, over 3100m! Then starting with a long downhill is not something we were used to. But it was super fun! Of course we also had to climb that day, but the climbs were pretty short. The altitude and the high intensity made it very hard though. We came in 3rd and were happy to start the week like this! Still, we both knew that the real time differences would come and count once the long stages are starting. 

We had a good week together! After 2 days of riding we could work as a team together very well. Esther was setting a good pace at the climbs, which I could just follow and where we had a good speed too! Of course I had to suffer, but that's part of the job :)I think that's even part of what I like the most of this sport sometimes... hehe.. In the downhills it was the other way around, I was leading and trying to find some good lines  :). We could see that we were riding strong, because we were closing the gap to the 2nd team (Ariane Kleinhans and Corina Gantenbein) a few times. 

The difference between the winning team, Jolanda Neff and Allessandra Keller, was clear. They were too strong for us. Respect for their super strong race! Behind those two, it was a much closer fight. We could give Ariane and Corina good comptetion. Which made it very interesting. Esther and I managed to get the 2nd place in 3 stages! Where the last stage was the most spectacular one! Almost all day we were riding in a group. Most of the time it was us chasing on 3rd. But it was close, we could see them riding all the time. At the very last climb, almost on top, I attacked. I gave all I had left.. everything, I thought it was just 100 meters till the last downhill... Then.. Coming at the point where I thought the downhill should start, the road went to the left, further up! OOOOOOHHHH, that killed me. I had to take an easier pace now and thought, okay, that was it. 3rd today! Also good. Easy peddeling up the last meters.. Then the last downhill started for real. Because of the rain it got pretty tricky. But somehow we were fast :) and we closed the gap, again!!! With some interesting corners Esther managed to get in front of our group too, so that it would end in a sprint finish! Which we won, haha.. We were proud! So cool to finish the race like this. :) 

So, looking back, I think I had one of my best weeks this season during this race. I was ready to suffer and to ride as hard as I could. We had a great result with 2nd and 3rd places in the stages, and 3rd in GC. Also the downhills went really good, smooth, no crashes but still fast. And I loved it. And.. also, besides all the suffering, the views stay amazing! It is so nice to see all those big, high mountains.. great!! I want to thank the Wheeler team for all their help during this week. We had the best mechanics and physio's and just only could concentrate on the race! Esther thank you for the nice week and the good partnership!!! Strong ride. 


Norwegian Experience

The last two weeks were awesome! With photos I will show you the trip to Norway, including 2 races, sightseeiing, meeting the best people and also having soooo much fun! :) 

The journey started at home, in Solothurn. I left the hot summer behind to leave to Norway :) 

First stop: Oslo, there I met teammate Anderl Hartmann. Together we traveled by train to Lillehammer. We participated in the famous and maybe biggest race in Europe: Birkebeiner. Over 14.000 participants this year. The race is fast, mostly on gravel roads, and because of a tradition every rider has to carry a backpack of at least 3,5 kg. Gunn Rita Dahle was at the startline as well! And a lot of other strong girls. At the second climb she attacked and got a small gap. But unfortunate I was not able to close it. So it ended up chasing with the Swedish Champ Jenny Stenerhag. The last part of the race was pretty tactical, and I lost that one :) It more or less ended in a sprint finish with Jenny. Third place for me! 

Still stiff and tired of the race, we packed all our stuff together for our real adventure! Super excited! See how far north we went!! :) The weather in Lillehammer during the race was very good, sunny and warm all day. Not so in Hammerfest! :) 5 degrees, raining and a strong wind! I actually found that nice, it somehow fits the view of an arctic experience. Odd Peder picked us up from the airport. What a great guy! Thanks again for everything Odd! Cannot thank you and Suzy enough. We will be back, for sure!!!

During our ride to Hammerfest you could tell already that it definately is different up there. I was looking for words all the time. We also got to see some reindeers. Check!

The pictures above don't need much words. Odd Peder showed us, in the meantime the guys from BULLS and Bettina joined us, the nicest trails around Hammerfest. You don't come much closer to real, rough, exposed nature. I think. Impressed!! 

Then, something really cool, I think :), is that we went swimming in the Barentssee! They say it was about 6 Degrees C! Hahaha, fresh. But I found this a challenge, and extra cool because then I went into the ocean at the southern and northern cape in one year! I went in first, and you could tell that the guys all thought: "aaaaah nooo, she is really going in, now we have to go in too!!" That was nice. I am inspired by this cold water thing a little longer already. I've read a book from Wim Hof (the iceman) which I can recommend you to read as well. This cold water is good for your body, and mind.

The next day was planned as a restday. Here the Skaidi Experience started for the other participents as well. We went out fishing. Between the fjords and also on open sea. So nice. Well.. in my case not really the actual fishing. I mostly enjoyed the views and was relaxing on the deck of the little boat. 

So now it was back to business again. We traveled to Skaidi, one hour into the countryside from Hammerfest. Here we would ride the Skaidi Xtreme race on saturday. Before having a look at the course, we visited a reindeer family with their Sami's. Interesting to see how people live while taking care of the deer. Afterwards we went for a ride on the track. Uff. That was hard! I was a little worried about the coming day, the terrain was just so rough! In the evening there was a nice opening ceremony where we could enjoy a barbeque and enjoy the atmosphere. 

Raceday! Just 41 km. But that took me almost 3 hours! Haha, uff.. You really had to work hard for every single meter! But it was cool, I like it when races are hard. I managed to win!! Juhuuu... Which made this week also very succesfull! In the evening we were enjoying a very nice dinner at the hotel in Skaidi. A lot of participents were there. Again local food was served, delicious! I also got a surprise :). I got rewarded with an original Sami knife (9") and traditional clothing. Such an honour. 

I must tell that I think I am not so good in really giving you the good picture from this week by text. With the pictures it already gets better, but still... The best is, that you try to go there yourself! The memories are in the end all what count. I am coming back for sure, no matter what! This week was so much more than just those 2 races. It was way more about meeting great people, exploring Finnmark, gathering new experiences, so good! 

Many many many thanks again, to the entire Skaidi Xtreme crew, and especially Odd and Suzy! See you soon.



oh oh, update!!!

Way too long no update here I just realised. Sharing a lot on facebook and instagram makes me forget about my website a little bit. :)

I am on altitude trainingcamp right now. Actually it is more like a holiday trainingcamp. It feels like holiday for sure. :) Super nice rides, great trails, amazing mountains and good italian food! We are staying on a mountainpass at 2250m. Passo del Foscagno, not far from Livigno. 

When going on altitude, then maybe do it smart and good. That's what we thougt. So there were a few things where we wanted to pay attention too, after some interesting articles and of course also the words of my coach. :) 

These things we think are important: you want to stay about 400 hours at 2200/2300m, sleep high and train low (as far as this is possible), take it really easy the first 3 to 4 days, pay attention to your diet (iron, red beet juice :-) and drink enough water). Recovery takes more time and hard trainingloads will exhaust your body more. I think these are the major points...

So far it is really nice! These mountains are really inspiring and they offer great possibilities for training. On the road it is a little harder because you cannot really make good loops, only if you want to go for 6 hours or so. So we end up riding the same way back, where I don't have a problem with. Mountainbiking gives you more freedom here, because there are a lot of trails to choose from, and there is a nice bikepark in Livigno. 

I hope to react good on these weeks, so that I will have a good second half of the season. Some super nice and hard races are on the program. Starting with Ischgl Ironbike, Trans Schwarzwald, Grand Raid. 

Then I will go to Norway to race the Birkenbeiner and then Skaidi Extreme, all the way up to the Northern Cape. Super excited to do this one!!! 

Then Swiss Epic and 2 weeks later Dutch national championships marathon. So.. I will give my very best!

Snow Bike Festival Gstaad

Hi there. I think I have something nice to show and tell you! I did something really really cool last weekend. Racing the Snow Bike Festival in Gstaad, Switzerland. What? ;-) A 3 day stage-race on a fatbike, in winterwonderland. And it was soooo nice. You can imagine this is something totally different compared to normal mountainbiking, but it was a pleasant and super fun break from the regular wintertraining in preparation for the first big goal this season, the Cape Epic.

Gstaad is a beautiful small authentic Swiss Town in Berner Oberland. Amazing mountains and typical wooden chalets all around you. It totally felt like I was on a ski trip. But then without ski’s J

The fatbike, as you can see on the picture, has fat tires. You can ride on snow with it very well. Because of the big volume and low pressure you have a lot of traction and grip. Still it is very hard and tough riding the bike uphill. But.. it is super cool! Especially in the downhills.

In stage 1 I was pretty nervous. Felt like doing my first race ever. The day before I tried my fatbike for the first time, for 1 hour! At the start it was pretty cold. Minus 10 degrees C. So we were all freezing. After we went into a valley and back we had a long climb, going up to 1800 m. The climb warmed me up pretty quickly. The higher we got, the better the view. Clear sky, fresh air, super nice mountains all around you, it could not get better I thought… but then.. the downhill. On a skislope. No words! Smiling all the time J . The snow was good which made it possible to drift in the corners and to really let the bike slide a little bit.

Pictures made by Zoon Cronje, www.zooncronje.com. 

Stage 2 and 4 had the same kind of elements. Climbs, flats, ski slopes, super nice views, good company. Just great! Stage3 was at night, it was an eliminator sprint race. Just as fun, but short and super explosive. Nice was that I could win the stages and the general classification. But in this race it was not so much about winning. It was just super fun to do! Also it was great to start the season for my new team ans sponsors like this. Rocky Mountain also was involved in the event, which was now good for me of course.

Now it is back to the strict training regimeJ. Next week I leave for a two week trainingcamp at Gran Canaria. All in preparation for a good Cape Epic in March. See you next time! Groetjes Hielke


Everything new! First of all: happy new year! My new bikeseason starts with the news I shared last week: I joined the Craft Rocky Mountain Factory Team! Super proud and motivated to be part of the rocky family now. 

This means that my 2015 season where I was riding for my individual sponsors came to an end. I am super thankful for the oppurtunities and trust  my partners/sponsors, family and friends and my trainer gave me. They helped me to follow my dreams and to try to get the best out of myself on the bike. And also you, supporters and friends. It so nice to know that people like what you are doing and try to follow what you do. Thanks!!

2015 was a year full of racing, starting in Africa and ending in the beautiful Swiss Alps. I travel to the greatest places I think, so nice :). A season with ups and downs. Without downs you have no ups. That's part of the job. I think I can say it went really well! Podiums in the Cape Epic, Ischgl, Montafon, Grand Raid, Trans Schwarzwald, Swiss Epic and of course another Dutch Championships win! 

Now all the focus is on the coming Cape Epic. My trainingprogram is filled with endurance rides, crossrides, mountainbike specifik rides, powertraining and powerintervals. I like it a lot to train for a big goal. 

Okay, take care! 

The Press Release from last week in Dutch:

Hielke Elferink tekent bij Craft-Rocky Mountain.

Freiburg im Breisgau, 29/12/2015

Drievoudig Nederlands kampioene MTB marathon Hielke Elferink tekent een tweejarig profcontract bij het Duitse Craft-Rocky Mountain Factory Team. Het team van eigenaar Dirk Janz heeft een rijke historie in de mountainbikesport en staat in 2016 onder leiding van de ex-profs Carsten Bresser en Udo Bölts.
Elferink is sinds drie jaar woonachtig in het Zuid-Duitse Freiburg en staat op dit moment 57e op de UCI wereldranglijst bij de elite-dames. Haar eerste grote doel voor 2016 is de Cape Epic, een 8 daagse etappekoers in Zuid Afrika. Daarna volgt het Europese crosscountry circuit en grote Europese marathons en meerdaagsen. In 2015 haalde Elferink onder andere podiumplaatsen in etappekoersen als de Cape Epic, Swiss Epic en de Trans Schwarzwald. Ook in grote eendaagse wedstrijden als de Grand Raid Cristalp in Zwitserland stond ze op het podium.
”Ik ben super trots en erg blij met deze kans, en enorm gemotiveerd om me verder te ontwikkelen! Het merk Rocky Mountain heeft natuurlijk iets magisch, en heeft een echte cultstatus in de mountainbikewereld. Ook verwacht ik nog veel te kunnen leren van iemand als Carsten Bresser, meervoudig winnaar van de Transalp en tweevoudig deelnemer aan de Olympische Spelen.”