Cape Epic 2017

My blogs about this year's Cape Epic. Online on pedalamagazine.nl

Cape Epic 2017: afzien tot je erbij neervalt

Hielke Elferink is mountainbikester voor het Craft-Rocky Mountain Factory Team en viervoudig Nederlands kampioen MTB-marathon. Van 19-26 maart nam ze in Zuid-Afrika deel aan de Cape Epic, een van de grootste mountainbikewedstrijden ter wereld. Net als voorgaande jaren deed ze dat in het tenue van het Zuid-Afrikaanse Team Meerendal. Voor Pedala blogt ze over haar voorbereidingen op de race en over de race zelf. 

Het is nog maar half vijf in de ochtend als de wekker gaat. Een kort moment ben ik in de veronderstelling dat er nog een etappe gefietst gaat worden, maar dan komt het besef dat het dinsdag is. Opluchting. Het is de dinsdag na de Cape Epic, de dag waarop we terugvliegen en dat alles voorbij is. 

Stiekem heb ik vanaf het moment dat de wedstrijd begon een beetje uitgekeken naar deze dag, vooral op de dagen dat het tegen zat. Nu is het zover. We slepen al onze bagage naar buiten en gaan met het grootste gedeelte van Team Meerendal naar Cape Town Airport. Ondertussen schieten er gebeurtenissen van de afgelopen week door mijn hoofd. Er overheerst een gevoel van opluchting en trots, maar tegelijkertijd vraag ik me af of het niet nog sneller of beter had gekund. En ergens vind ik het ook jammer dat we weer weggaan.

Ploegmaatje Cornelia en ik zijn de wedstrijd goed doorgekomen. Het was een week met hoogte- en dieptepunten, maar uiteindelijk overheerste steeds het positieve. Vaak konden we met een lach op het gezicht napraten over alles wat er onderweg gebeurd was. De eerste drie dagen waren voor mij het zwaarst. De temperatuur lag rond de 40 graden en ik wilde uiteraard het uiterste uit mezelf halen. Er staan wereldtoppers aan de start die deze wedstrijd bloedserieus nemen, dus er wordt hard gereden en dan heeft een iets mindere dag of een mechanisch probleem direct gevolgen voor de dagklassering en het klassement.

Emotionele achtbaan

Op dag drie had ik een slechte dag. Het liep gewoon niet. Misschien hebben die eerste dagen in de hitte er toch meer ingehakt dan ik dacht. Ondanks dat ik alles gaf kwam ik voor mijn gevoel niet vooruit en had ik veel moeite om het tempo van Cornelia te volgen. Op zulke momenten kun je de finish niet gauw genoeg voor je zien. Na de finish zag ik het even niet zitten. Hoe kon ik op deze manier nog vijf etappes doorkomen en de eindstreep halen?

Een ijsbad, een paar goede gesprekken en een goede nachtrust deden wonderen. Ik zette de knop om en vanaf dag vier ging het een stuk beter! We werkten goed samen, konden een goed tempo rijden en hadden plezier. Het negatieve had plaats gemaakt voor het positieve, en daardoor was ik plotseling tot veel meer in staat. Opeens leek de laatste etappe helemaal niet meer buiten bereik. Dat was dus mooi. We wisten er die dag nog bijna een vierde plaats uit te slepen, maar door miscommunicatie in de laatste kilometer ging dat niet door. Ik reed in Cornelia’s achterwiel en sloeg over de kop. Het team wat bij ons reed werd vierde en wij vijfde. Een domme actie. Na de finish konden we er eerst even boos over zijn, maar even later konden we er al om lachen en waren we blij dat het veel beter liep dan de vorige dag. Dat gaf energie voor de rest van de wedstrijd!

Haaientanden

De dagen die volgden verliepen goed. Vaak reden we zij aan zij met sterke teams, zoals dat van Ariane Lüthi (winnares van de vorige 3 edities) en Adelheid Morath. Wij waren sneller in de technische passages en afdalingen, zij waren sterker bergop. Afhankelijk van het parcours leverde dat mooie strijd op en het zette ook onze prestatie in perspectief. Gezien hun staat van dienst en uitslagen in de afgelopen jaren, gaf het ons een boost dat we team Lüthi/Morath soms achter ons konden houden.

Het parcours was zoals te verwachten erg zwaar, met meerdere etappes van boven de 100 km en bijna alleen maar offroad-wegen. De hoogteprofielen leken wel een rij haaientanden. En als het eens vlak was, dan was de ondergrond vaak zo moeilijk te berijden dat je nog steeds het gevoel had een berg op te gaan. Ik denk dat het parcours een van de dingen is die de Cape Epic zo slopend maken. Je lichaam staat continu onder druk en de wegen zijn vaak erg hobbelig en ruw, waardoor je veel schokken en klappen te verduren krijgt.

Pech

Met de dag gingen we ons nu beter voelen. Voor de voorlaatste etappe dichtten we onszelf zelfs een goede kans op een podiumplek toe. Het hoogteprofiel was in ons voordeel en we hadden een goed gevoel. Het begin was goed. We zaten rond plek 5, maar we hadden zicht op het vierde team en het leek erop dat zij het erg moeilijk hadden. Na 40 km sloeg echter het noodlot toe: Cornelia kreeg tijdens een afdaling over grove stenen een lekke band. Het repareren ging niet goed. We kregen de plug, een soort ´worm´ die daar waar het lek zit in de band wordt gestoken (we rijden tegenwoordig niet meer met binnenbanden maar tubeless banden met daarin vloeibare latex), niet goed in de band. Nadat we al onze CO2 patronen op hadden geschoten, besloten we op de velg tot de materiaalzone te rijden, want ons pompje waren we verloren in diezelfde stenen afdaling.

Al met al kostte het veel tijd en was het slecht voor onze dagklassering en het algemeen klassement. Bij de materiaalzone konden we het wiel wisselen en ons tempo weer oppakken. Dat ging vlot, maar zoals vaker op dagen met pech kwam er nog meer op ons pad. In een van de snelle afdalingen waar we – al zeg ik het zelf – echt heel snel waren, kwamen we een Afrikaans team achterop. De beste man werd zo nerveus dat hij pardoes een verkeerde lijn koos en een kuil instuurde, waarna we alle drie over elkaar heen vielen. Gelukkig konden we allemaal verder zonder al te veel schrammen en blauwe plekken, maar we baalden flink van de gemiste kans want fysiek waren we echt wel goed die dag.

 

Ready to go!

Negen seconden

Zo bleef alleen de laatste etappe nog over. Dat was op zich goed, want het vroege opstaan en vooral het ontbijten om vijf uur ‘s ochtends gaan echt tegenstaan. Op dat moment in de race geeft je lichaam al een paar dagen signalen dat het genoeg is geweest, maar de geest is toch sterker en zo stonden we steeds toch weer gemotiveerd aan de start. Ik merkte al aan het begin dat ik me goed voelde en Cornelia voelde zich zelfs nog veel beter. Dat resulteerde in een ware race. Cornelia bepaalde het tempo en ik deed alles wat ik kon om te volgen en op de trails zo snel mogelijke lijnen te rijden. We reden lang in de kopgroep mee, werden gelost, maar reden ook weer terug en konden ons goed handhaven.

Door ons tijdverlies van de vorige dag stonden we nu geen zevende meer in het klassement, maar achtste. Het verschil met de nummer zeven was echter maar negen seconden. Het bewuste team wist dit natuurlijk ook en verloor ons geen moment uit het oog. Uiteindelijk leek het erop dat we gingen sprinten voor de vijfde plaats, maar door een allerlaatste krachtsinspanning in de laatste twee kilomters konden we wegrijden en met bijna twintig seconden voorsprong over de finish komen. We hadden onze zevende plaats weer terug! Totaal gesloopt lagen we op de grond en kwam het besef dat het afgelopen was.

Emotie

Blijdschap, trots, verschillende emoties, alles door elkaar. Sport is emotie en ik denk dat juist dit sport ook zo mooi maakt. Het afzien, de mooie momenten, de slechte momenten, tot het uiterste gaan, vriendschappen die ontstaan, te veel om op te noemen.

Het was een week om niet te vergeten en waar we met een goed gevoel op terugkijken. We hebben veel geleerd en zijn veel ervaringen rijker. Het is dan ook fijn om weer naar huis te gaan en het lichaam te laten herstellen van deze wedstrijd. Als dat goed gaat, dan is het mogelijk om er een heel goed seizoen aan vast te plakken, weet ik uit ervaring. Ik hoop dat dit ook nu weer het geval zal zijn! 

De grootste mountainbikewedstrijd ter wereld: ‘Cape Epic’

Hielke Elferink is mountainbikester voor het Craft-Rocky Mountain Factory Team en viervoudig Nederlands kampioen MTB-marathon. Van 19 tot 26 maart rijdt ze in Zuid-Afrika de Cape Epic, een van de grootste mountainbikewedstrijden ter wereld. Net als voorgaande jaren doet ze dat in het tenue van het Zuid-Afrikaanse Team Meerendal. Voor Pedala blogt ze over haar voorbereidingen op de race en over de race zelf.

Ook dit jaar rijd ik de Cape Epic voor Team Meerendal. Meerendal is een wijngoed in de Western Cape regio. Credits: Team Meerendal

Op dit moment ben ik in Zuid-Afrika. In Stellenbosch, om precies te zijn. Ik heb mezelf al vaak afgevraagd: waarom? Waarom ben ik nu alweer voor de vierde keer op rij hier? Het antwoord weet ik eigenlijk wel. ‘Dit was de laatste keer. Dit nooit weer!’, zei ik steeds na de laatste etappe van de Cape Epic, maar toch begon het telkens weer te kriebelen. Vaak de volgende dag al of op z’n laatst tijdens de terugvlucht. Dan zag ik alweer kansen. ‘Volgend jaar doe ik dit anders, moet dit beter, moet ik hier en hier meer op letten…’ Een andere voorbereiding, specifieke trainingen, wedstrijden, materiaalkeuzes, voeding, noem maar op. Er is altijd wat te verbeteren.

Place to be

Die ‘waarom-vraag’ klinkt misschien een beetje gek. Misschien zelfs wel verwend, want wie krijgt nu de kans om zoiets te doen? Dat is ook zo en ik ben echt super dankbaar dat ik dit kan doen. Maar de Cape Epic is en blijft de zwaarste mountainbikerace die ik ken: je gaat fysiek en mentaal zo diep, bijna voorbij je eigen grenzen. Tegelijkertijd is het voor mountainbikers, zowel voor profs als ambitieuze amateurs, de place to be. De Tour de France van het mountainbiken.

Het startveld is groot en zeer sterk bezet, niet alleen bij de heren maar ook steeds meer bij de dames. De media exposure en het prijzengeld zijn heel goed, de organisatie is super. En misschien wel het belangrijkste: het parcours is schitterend. Lange etappes, zwaar lopend terrein, adembenemende uitzichten en niet te vergeten fantastische trails! De uitdaging om jezelf te verbeteren, je te meten met de beste atleten, je grenzen op te zoeken… dat is denk ik een drijfveer voor velen van ons. Voor mij is dat in ieder geval een enorme motivatie en ik hoop, na alle investeringen, het maximale eruit te halen.

Beresterke Zwitserse

Terug naar de voorbereiding. De Cape Epic wordt zoals veel grote mtb-etappekoersen in tweetallen gereden. Je hebt dus een partner nodig, het liefst een die ongeveer even sterk is als jijzelf. Dat is voor de dames vaak lastiger dan voor de mannen. Er ontstaan vaak combinaties uit verschillende teams. Dat is mooi, maar soms ook ingewikkeld. Sponsorbelangen en materiaal zijn daar de grootste struikelblokken. Praktische dingen zoals reservewielen worden een stuk minder praktisch als je maatje wel of geen boost-naaf rijdt, wel of geen 11- of zelfs 12-speed rijdt of een andere maat steekas heeft. Maar uiteindelijk komt het met enkele aanpassingen meestal wel goed en ben je klaar om te gaan.

Tijdens de Swiss Epic, in september 2016, heb ik Cornelia Hug ontmoet, een beresterke Zwitserse marathonspecialiste. We waren bijna elke dag erg aan elkaar gewaagd en hebben daarnaast een paar keer goed gepraat. Daar had ik een goed gevoel bij en zo kwam de gedachte op dat zij zou een goed maatje zijn voor het avontuur in Zuid-Afrika. De wedstrijd is erg stressvol, voor lichaam en geest. Daarom vind ik het belangrijk dat je maatje niet nog meer stress oplevert. Een goede band is dan heel belangrijk. En vooral ook een dosis humor. Er komen dagen of etappes waar de een sterker is, en andere dagen waar de ander de kar trekt. Die uitdaging moet je samen aankunnen.

Tankwa Trek

Met Zuid-Afrika heb ik een haat-liefde verhouding: als ik eraan denk komt direct het gevoel van afzien naar boven. Maar dit jaar heb ik geprobeerd nieuwe energie op te doen: Zuid-Afrika heeft zo veel meer te bieden dan ik tot nu toe ervaren heb! Er is hier natuurlijk veel meer mogelijk dan alleen maar acht dagen lang keihard afzien in een wedstrijd. Vakantie vieren, reizen, relaxen, maar stiekem bedoel ik natuurlijk vooral de perfecte trainingsomstandigheden!

Het plan was om al begin februari naar Zuid-Afrika te vliegen voor een trainingskamp en een wedstrijd. Zo gezegd, zo gedaan. Enkele dagen na onze aankomst startten Cornelia en ik in de Tankwa Trek, een driedaagse wedstrijd met etappes als die in de Cape Epic. In zo’n wedstrijd leer je elkaar natuurlijk goed kennen en komen er focuspunten voor de komende trainingsweken aan het licht. Ik vind het lastig een wedstrijd aan te gaan zonder de juiste vorm, omdat je weet dat je normaal sneller zou zijn. Maar het was een super goede en zinvolle training. We wisten uiteindelijk vierde te worden, waardoor we nu met nog meer motivatie naar de Cape Epic toewerken, en ik kwam erachter dat mijn gevoel van september – dat Cornelia het juiste maatje is – helemaal klopt!

Stellenbosch

Op dit moment zijn we in Stellenbosch, een erg leuke plaats niet ver van Kaapstad, en we zijn niet de enigen. Volgens mij verblijft half mountainbikend Zwitserland en Duitsland hier momenteel. Dat is niet zo vreemd. De trainingsmogelijkheden hier zijn super goed, met veel trails, maar ook vlakke wegen of juist bergachtige. Daarnaast zijn er veel leuke koffietentjes en restaurantjes. We hebben veel geluk met onze verblijfplaats, een Airbnb. Het is een geweldige plek. Een oase van rust, kunst aan de muur, veel boeken, een beetje alternatief, het best mogelijke ontbijt en geweldig lieve mensen. Het staat ver weg van ons sportleven, maar juist dat maakt het perfect!

Hard trainen, ook met Skitouren

De komende tweeënhalve week staan in het teken van hard trainen, met de focus op intensiteit. Ik wissel intervaltrainingen af met langere duurtrainingen. Voor ons Europese rijders is het lastig om al in maart in goede vorm te zijn, het is nog te vroeg voor echte topvorm. Vooral omdat de grootste wedstrijden pas in juni, juli en augustus plaatsvinden, maar ook omdat het in de winter lastiger is om specifiek te trainen.

Mijn woonomgeving in Zwitserland biedt gelukkig veel alternatieve trainingsmogelijkheden. Bijvoorbeeld het skitouren wat ik deze winter ontdekt heb. Met vellen onder de ski’s een paar uur lang een berg oplopen, om vervolgens naar beneden te skiën. Een nieuwe passie, niet heel specifiek, maar in combinatie met dit trainingskamp voor mij een goede mix om fris aan het seizoen te beginnen. We zullen snel zien hoe dat uitpakt!

Dutch XCM Championships 2016

4 in a row? YES! YEAHH :-) 

I was telling myself that I should not be too nerveous, that 3 titles already was very good, that if I wouldn't win it would not be a total disaster, that the others were also very strong! But.. I think that was mainly to keep myself calm or so.. because I felt I was nerveous. Already on saturday during a short warm-up trainingride. The first minutes I was really tensed..it took me 20 minutes to get this good feeling again, and to just enjoy it.. I think because I wanted to win so badly, to show myself I can do it, to confirm but especially to keep that jersey!! On the other hand not so nerveous that I couldn't sleep or so, or couldn't enjoy the time. Actually it was all going good, we had a nice 'Rent A Plant' dinner and I also slept pretty okay. Maybe I was insecure about my form. The season has been very long, very good though, but long, and hard. The Swiss Epic went really well but really took a lot of energy. I recovered well but also got sick afterwards. That changed my plan of doing specific short and fast intervals for a Dutch course in taking rest and doing almost nothing.. One more time full gas! 

Concentration for the start, and go! 110 km, 48climbs with 2000hm. Completely different than the Swiss Epic, or almost all the other races I do during the season. It was super dry, which made the track even faster. The climbs were short, but pretty steep and since they are not long the speed was high! It was hard to predict the other riders. Of course I know Karen Brouwer, she was riding strong all season. But a lot of the others are more road cyclists.. Which suited this course very well too... 

 The speed was pretty high just after the start, which resulted in a small group in the first part of the race. The group got smaller and smaller. And I think after 60km I tried to attack and it got me a small gap. This motivated me, which resulted in a solo for the rest of the race. It was super hard. It may not look like that, but I was never sure of my advantage, so I kept giving all I had :) And was sooo happy to cross the finishline first! YEAHH one more year in the red white blue jersey. I love that one! :)

so.. now it's off-season! I think I can look back at a great season, but I will reflect on that a little later! First some easy days, spending time with familiy and friends, I even go for a small surftrip. Thanks a lot to all of you for the support and all the nice messages!! Cheers! Hielke :)

Swiss Epic

Already a few weeks ago, the Perskindol Swiss Epic 2016. I was super excited to be on the startline of this great race again. This time, like the first edition two years ago, with Esther Süss. The route changed and went from Zermatt, via Leukerbad to Verbier, in 6 days. 

This race stays one of my favourite stage races. The beautiful mountains, super nice and also technical trails, long climbs, great organisation, the whole package.. it's super. Both physically and mentally it is also a challenge. I think there are not much other races where the climbs are so long. But that is also very nice because then you will have long downhills also! 

I knew that riding this race with Esther meant I should come with a good form. Especially in the climbs, Esther is super strong. And I think my form was good. Recovered well after Norway and also did some proper trainingrides before going to Zermatt for the prologue. 

This was a new experience to us. We started on top of the mountain, over 3100m! Then starting with a long downhill is not something we were used to. But it was super fun! Of course we also had to climb that day, but the climbs were pretty short. The altitude and the high intensity made it very hard though. We came in 3rd and were happy to start the week like this! Still, we both knew that the real time differences would come and count once the long stages are starting. 

We had a good week together! After 2 days of riding we could work as a team together very well. Esther was setting a good pace at the climbs, which I could just follow and where we had a good speed too! Of course I had to suffer, but that's part of the job :)I think that's even part of what I like the most of this sport sometimes... hehe.. In the downhills it was the other way around, I was leading and trying to find some good lines  :). We could see that we were riding strong, because we were closing the gap to the 2nd team (Ariane Kleinhans and Corina Gantenbein) a few times. 

The difference between the winning team, Jolanda Neff and Allessandra Keller, was clear. They were too strong for us. Respect for their super strong race! Behind those two, it was a much closer fight. We could give Ariane and Corina good comptetion. Which made it very interesting. Esther and I managed to get the 2nd place in 3 stages! Where the last stage was the most spectacular one! Almost all day we were riding in a group. Most of the time it was us chasing on 3rd. But it was close, we could see them riding all the time. At the very last climb, almost on top, I attacked. I gave all I had left.. everything, I thought it was just 100 meters till the last downhill... Then.. Coming at the point where I thought the downhill should start, the road went to the left, further up! OOOOOOHHHH, that killed me. I had to take an easier pace now and thought, okay, that was it. 3rd today! Also good. Easy peddeling up the last meters.. Then the last downhill started for real. Because of the rain it got pretty tricky. But somehow we were fast :) and we closed the gap, again!!! With some interesting corners Esther managed to get in front of our group too, so that it would end in a sprint finish! Which we won, haha.. We were proud! So cool to finish the race like this. :) 

So, looking back, I think I had one of my best weeks this season during this race. I was ready to suffer and to ride as hard as I could. We had a great result with 2nd and 3rd places in the stages, and 3rd in GC. Also the downhills went really good, smooth, no crashes but still fast. And I loved it. And.. also, besides all the suffering, the views stay amazing! It is so nice to see all those big, high mountains.. great!! I want to thank the Wheeler team for all their help during this week. We had the best mechanics and physio's and just only could concentrate on the race! Esther thank you for the nice week and the good partnership!!! Strong ride. 

Cheers! 

Norwegian Experience

The last two weeks were awesome! With photos I will show you the trip to Norway, including 2 races, sightseeiing, meeting the best people and also having soooo much fun! :) 

The journey started at home, in Solothurn. I left the hot summer behind to leave to Norway :) 

First stop: Oslo, there I met teammate Anderl Hartmann. Together we traveled by train to Lillehammer. We participated in the famous and maybe biggest race in Europe: Birkebeiner. Over 14.000 participants this year. The race is fast, mostly on gravel roads, and because of a tradition every rider has to carry a backpack of at least 3,5 kg. Gunn Rita Dahle was at the startline as well! And a lot of other strong girls. At the second climb she attacked and got a small gap. But unfortunate I was not able to close it. So it ended up chasing with the Swedish Champ Jenny Stenerhag. The last part of the race was pretty tactical, and I lost that one :) It more or less ended in a sprint finish with Jenny. Third place for me! 

Still stiff and tired of the race, we packed all our stuff together for our real adventure! Super excited! See how far north we went!! :) The weather in Lillehammer during the race was very good, sunny and warm all day. Not so in Hammerfest! :) 5 degrees, raining and a strong wind! I actually found that nice, it somehow fits the view of an arctic experience. Odd Peder picked us up from the airport. What a great guy! Thanks again for everything Odd! Cannot thank you and Suzy enough. We will be back, for sure!!!

During our ride to Hammerfest you could tell already that it definately is different up there. I was looking for words all the time. We also got to see some reindeers. Check!

The pictures above don't need much words. Odd Peder showed us, in the meantime the guys from BULLS and Bettina joined us, the nicest trails around Hammerfest. You don't come much closer to real, rough, exposed nature. I think. Impressed!! 

Then, something really cool, I think :), is that we went swimming in the Barentssee! They say it was about 6 Degrees C! Hahaha, fresh. But I found this a challenge, and extra cool because then I went into the ocean at the southern and northern cape in one year! I went in first, and you could tell that the guys all thought: "aaaaah nooo, she is really going in, now we have to go in too!!" That was nice. I am inspired by this cold water thing a little longer already. I've read a book from Wim Hof (the iceman) which I can recommend you to read as well. This cold water is good for your body, and mind.

The next day was planned as a restday. Here the Skaidi Experience started for the other participents as well. We went out fishing. Between the fjords and also on open sea. So nice. Well.. in my case not really the actual fishing. I mostly enjoyed the views and was relaxing on the deck of the little boat. 

So now it was back to business again. We traveled to Skaidi, one hour into the countryside from Hammerfest. Here we would ride the Skaidi Xtreme race on saturday. Before having a look at the course, we visited a reindeer family with their Sami's. Interesting to see how people live while taking care of the deer. Afterwards we went for a ride on the track. Uff. That was hard! I was a little worried about the coming day, the terrain was just so rough! In the evening there was a nice opening ceremony where we could enjoy a barbeque and enjoy the atmosphere. 

Raceday! Just 41 km. But that took me almost 3 hours! Haha, uff.. You really had to work hard for every single meter! But it was cool, I like it when races are hard. I managed to win!! Juhuuu... Which made this week also very succesfull! In the evening we were enjoying a very nice dinner at the hotel in Skaidi. A lot of participents were there. Again local food was served, delicious! I also got a surprise :). I got rewarded with an original Sami knife (9") and traditional clothing. Such an honour. 

I must tell that I think I am not so good in really giving you the good picture from this week by text. With the pictures it already gets better, but still... The best is, that you try to go there yourself! The memories are in the end all what count. I am coming back for sure, no matter what! This week was so much more than just those 2 races. It was way more about meeting great people, exploring Finnmark, gathering new experiences, so good! 

Many many many thanks again, to the entire Skaidi Xtreme crew, and especially Odd and Suzy! See you soon.

Hielke

 

oh oh, update!!!

Way too long no update here I just realised. Sharing a lot on facebook and instagram makes me forget about my website a little bit. :)

I am on altitude trainingcamp right now. Actually it is more like a holiday trainingcamp. It feels like holiday for sure. :) Super nice rides, great trails, amazing mountains and good italian food! We are staying on a mountainpass at 2250m. Passo del Foscagno, not far from Livigno. 

When going on altitude, then maybe do it smart and good. That's what we thougt. So there were a few things where we wanted to pay attention too, after some interesting articles and of course also the words of my coach. :) 

These things we think are important: you want to stay about 400 hours at 2200/2300m, sleep high and train low (as far as this is possible), take it really easy the first 3 to 4 days, pay attention to your diet (iron, red beet juice :-) and drink enough water). Recovery takes more time and hard trainingloads will exhaust your body more. I think these are the major points...

So far it is really nice! These mountains are really inspiring and they offer great possibilities for training. On the road it is a little harder because you cannot really make good loops, only if you want to go for 6 hours or so. So we end up riding the same way back, where I don't have a problem with. Mountainbiking gives you more freedom here, because there are a lot of trails to choose from, and there is a nice bikepark in Livigno. 

I hope to react good on these weeks, so that I will have a good second half of the season. Some super nice and hard races are on the program. Starting with Ischgl Ironbike, Trans Schwarzwald, Grand Raid. 

Then I will go to Norway to race the Birkenbeiner and then Skaidi Extreme, all the way up to the Northern Cape. Super excited to do this one!!! 

Then Swiss Epic and 2 weeks later Dutch national championships marathon. So.. I will give my very best!

Snow Bike Festival Gstaad

Hi there. I think I have something nice to show and tell you! I did something really really cool last weekend. Racing the Snow Bike Festival in Gstaad, Switzerland. What? ;-) A 3 day stage-race on a fatbike, in winterwonderland. And it was soooo nice. You can imagine this is something totally different compared to normal mountainbiking, but it was a pleasant and super fun break from the regular wintertraining in preparation for the first big goal this season, the Cape Epic.

Gstaad is a beautiful small authentic Swiss Town in Berner Oberland. Amazing mountains and typical wooden chalets all around you. It totally felt like I was on a ski trip. But then without ski’s J

The fatbike, as you can see on the picture, has fat tires. You can ride on snow with it very well. Because of the big volume and low pressure you have a lot of traction and grip. Still it is very hard and tough riding the bike uphill. But.. it is super cool! Especially in the downhills.

In stage 1 I was pretty nervous. Felt like doing my first race ever. The day before I tried my fatbike for the first time, for 1 hour! At the start it was pretty cold. Minus 10 degrees C. So we were all freezing. After we went into a valley and back we had a long climb, going up to 1800 m. The climb warmed me up pretty quickly. The higher we got, the better the view. Clear sky, fresh air, super nice mountains all around you, it could not get better I thought… but then.. the downhill. On a skislope. No words! Smiling all the time J . The snow was good which made it possible to drift in the corners and to really let the bike slide a little bit.

Pictures made by Zoon Cronje, www.zooncronje.com. 

Stage 2 and 4 had the same kind of elements. Climbs, flats, ski slopes, super nice views, good company. Just great! Stage3 was at night, it was an eliminator sprint race. Just as fun, but short and super explosive. Nice was that I could win the stages and the general classification. But in this race it was not so much about winning. It was just super fun to do! Also it was great to start the season for my new team ans sponsors like this. Rocky Mountain also was involved in the event, which was now good for me of course.

Now it is back to the strict training regimeJ. Next week I leave for a two week trainingcamp at Gran Canaria. All in preparation for a good Cape Epic in March. See you next time! Groetjes Hielke

LOVE THE RIDE

Everything new! First of all: happy new year! My new bikeseason starts with the news I shared last week: I joined the Craft Rocky Mountain Factory Team! Super proud and motivated to be part of the rocky family now. 

This means that my 2015 season where I was riding for my individual sponsors came to an end. I am super thankful for the oppurtunities and trust  my partners/sponsors, family and friends and my trainer gave me. They helped me to follow my dreams and to try to get the best out of myself on the bike. And also you, supporters and friends. It so nice to know that people like what you are doing and try to follow what you do. Thanks!!

2015 was a year full of racing, starting in Africa and ending in the beautiful Swiss Alps. I travel to the greatest places I think, so nice :). A season with ups and downs. Without downs you have no ups. That's part of the job. I think I can say it went really well! Podiums in the Cape Epic, Ischgl, Montafon, Grand Raid, Trans Schwarzwald, Swiss Epic and of course another Dutch Championships win! 

Now all the focus is on the coming Cape Epic. My trainingprogram is filled with endurance rides, crossrides, mountainbike specifik rides, powertraining and powerintervals. I like it a lot to train for a big goal. 

Okay, take care! 


The Press Release from last week in Dutch:


Hielke Elferink tekent bij Craft-Rocky Mountain.

Freiburg im Breisgau, 29/12/2015

Drievoudig Nederlands kampioene MTB marathon Hielke Elferink tekent een tweejarig profcontract bij het Duitse Craft-Rocky Mountain Factory Team. Het team van eigenaar Dirk Janz heeft een rijke historie in de mountainbikesport en staat in 2016 onder leiding van de ex-profs Carsten Bresser en Udo Bölts.
Elferink is sinds drie jaar woonachtig in het Zuid-Duitse Freiburg en staat op dit moment 57e op de UCI wereldranglijst bij de elite-dames. Haar eerste grote doel voor 2016 is de Cape Epic, een 8 daagse etappekoers in Zuid Afrika. Daarna volgt het Europese crosscountry circuit en grote Europese marathons en meerdaagsen. In 2015 haalde Elferink onder andere podiumplaatsen in etappekoersen als de Cape Epic, Swiss Epic en de Trans Schwarzwald. Ook in grote eendaagse wedstrijden als de Grand Raid Cristalp in Zwitserland stond ze op het podium.
”Ik ben super trots en erg blij met deze kans, en enorm gemotiveerd om me verder te ontwikkelen! Het merk Rocky Mountain heeft natuurlijk iets magisch, en heeft een echte cultstatus in de mountainbikewereld. Ook verwacht ik nog veel te kunnen leren van iemand als Carsten Bresser, meervoudig winnaar van de Transalp en tweevoudig deelnemer aan de Olympische Spelen.”



PAUSE, 2015 mtb season done!

So.. 2 days after winning the Dutch Championships Marathon for the 3rd time it is time to write something again! Very very cool that it worked out again!! So happy. It has also been a while since my last blog. Here an update with pictures again. In the last you could read that it was going up and down. Now, looking back, After the Dutch Championships XCO, which was a disaster, it went really well! Actually very good I'd like to say :) Ischgl Ironbike, M3 Montafon, Trans Schwarzwald, Grand Raid, Swiss Epic and Championship XCM: All podium! 

Ischgl: the first long and extreme marathon this year. 3820hm in 79km. A few looong and steep climbs. In the beginning I was suffering, and was finding it hard to find my rhythm. But.. just keep on fighting. The feeling was getting back and I could pass a few girls in the downhills. So.. I ended up 2nd! After good friend and Epic partner Milena Landtwing found her super strong legs again! So cool! (chatting and laughing after the finish line :)) 

From Ischgl it is not far to Montafon! Just across one big mountain you are there. I had a week to recover and spent some good time with my parents and Luna (Vizsla dog, so nice!). We had a great week. Recovery, some hiking and a little bit of training. Between such hard and long races, you can not train so much, because your body really needs to recover well. Montafon M3: 4300hm in 135km! What? YES! Oefff.. But it worked out well again! Same store, after 2 hours I was having a hard time, had to take it easy, then, half an hour later I found myself again:) And could speed it up the end of the race. This was an long one. But very cool to be able to finish 2nd again! This was close though. I was riding on a good 3rd spot. Ann Kathrin Hellstern was very strong in the long climbs. But.. there was a long and tricky descent to the finishline. I could make up so much time there, that I was able to pass her and roll in 2nd! YES!

Next big thing: Trans Schwarzwald. 5 day stage race in the area where I live! Cool! I was able to win this race last year. So.. a little bit of pressure was there. But it was also not realistic to expect to win very easy again. After the crash, the time and energy it took to recover, I was on the good way. But my form was not top. It was good, but not super. This race could change this a little bit, but it was too early to reallly suffer and race full gas all the time! Still I managed to do a little bit better everyday. A few podiumresults and in the end even the 3rd place in GC. With Sabine Spitz as number one favorite and strong Ann Kathrin Hellstern in 2nd, I was just happy with this result! Also it was very nice that Sanne van Paassen joined me this week. We were there just by ourselves. The organisation of the race was super, which made it easer to show up without any help from someone else. Sometimes it is just how it is. We made the best out of it and had a lot of fun too! Also, very good media coverage: (you can see and hear me a lot, haha)

Big, bigger, biggest:

Grand Raid: The classic marathon in Europe, or maybe also in the world, is the Grand Raid in Wallis, Switserland. A one day race with 5100hm in 125km! Tough, long, hard, everything! :) This one was on my list already a long time.. now finally I was able to ride! Everybody warned me for the Pas de Lona at the end. After 7hours you have to climb up a pass, almost vertical for almost half an hour. I think I had a little bit too much respect for this one and started the race a little bit too slow. But hey, cool experience, and 3rd again! YES! Look at the pictures, I could enjoy thos views for a long time, because the climbs were not very technical, so you had time left to look around a little bit! 

Swiss Epic: after the cape epic I think the biggest project of the year. Together With Anne Terpstra we were chasing a lot of UCI points and of course good results in this beautiful race. A very hard stagerace with long climbs and super technical downhills. Which we both enjoyed a lot! It went really well. I was feeling very good every day. I could feel that the races and training from the last weeks-months paid off and was in a good shape. Also we had the best possible help from Wiebe Terpstra and Han ten Hove. Guys, thanks again! It really was a team effort there. Anne and I finished 3rd everyday, so also 3rd in GC. Again in Wallis, views were stunning, it was all good! 

And last but not least: Dutch championships marathon 2015! Last MTB race of this season. The Swiss Epic was a good preperation. I recovered well, did some very hard trainings in between and I traveled back to the Netherlands. 3 in a row? would be great, but very hard. With Annemiek van Vleuten being there, a very strong road pro was at the start. The course was hard, but it was dry. And not super technical, so as a mountainbiker I could not really get so much benefit out of the downhills. So.. it ended up being a long fight.. First together with Annemiek, later she dropped me on a climb. I was struggling that moment, but was finding my pace again and started to chase. The gap was getting smaller when Annemiek made a misstake and in all of a sudden, I was in the lead again. Now it was the other way around. I was being chased. Super cool that I could stay away and win! YES!

All of this, not only the last win, but the entire season.. It was not possible without you! Friend, family and sponsors! The support from people around me was so good! It is just not possible all by yourself. Herewith, I want to again thank all of my sponsors for being so supportive and good for me. That motivated me so much to even push it a little further! Many many many thanks. Writing this, gets me already super motivated to improve even more next season. Will be cool I think! 

And now? A few weeks rest. Then wintertraining starts: in the snow, in the gym and on the bike. Even races: Cyclecross! To be continued... :)

Halfway

So far it has been a season with ups and downs! I will ride you through the last period with some pictures :)

After my last blog it started very wel.. 10th in the HC XCO race in Heubach, a good result in a very strong field of riders. The course was very muddy, which I like, with one long steep climb and one fast downhill. Oldschool course. I was happy to have found a good pace again, good feeling was coming back! 

2 weeks later: European Championships Marathon, in Singen, Germany. Super fast, no trails, short steep climbs and not so long. I think it only took us a little over 3 hrs. Strong field of riders, also big names like Neff, Spitz, Dahle, Langvad, Süss, Bigham and so on.. :) It started like a cross country race: FULL GAS! I found myself in the leading group, which was cool, but it was not easy ofcourse.. I could tell, watching my heartrate that I could not ride the pace for 3 hours :). With 30km to go I found myself in a little group behind the leaders, which was okay. It was a course where it was hard to ride alone, because of the wind and the open areas.. I was sprinting for 9th place, which worked out well. Good day! (nice first photo, proud the wear the dutch champions kit!)

With a good feeling and a good form, it went on to three big races. Worldcups Nove Mesto and Albstadt, followed by HC race Gränichen. I was looking forward to it. Unfortunately it went way different as I was hoping for. My startposition in the worldcups makes it hard from the start on. I was riding full over my limit in the startloop to shift up to the front. This was going good, but also caused that I completely blew up myself. This was leading to a lot of mistakes, bad line choices, small crashes, etc. Not the results where I was hoping for.. But, move on, focus on the next races!

Focus on the next races. I was looking forward to move my focus more on the marathons again. To start with the 4 day stagerace in Austria, the Alpentour Trophy. Due to the small injuries I could not train as much as I wanted too, still it led to a few good days in the Alps. I found my rhythm and good feeling again!!! Awesome. A strong field, international field of riders, both marathon and XCO specialists, a lot of altitude meters, perfect race organisation. I ended up 8th in GC. 

Then it happened, with a good feeling and in good shape I was about to race the Black Forest Ultrabike marathon in Kirchzarten. A big home race. Rain, cold, just how I like it.. I was in the lead with Silke Schmidt, so far so good. Just over halfway the race, Silke was just in front of me, I wanted to get time back again and was going pretty fast in the downhills. Because of mud on my glasses I could not see well anymore, I think this is why I realised there was a slippery corner way too late, a moment later I found myself a few meters down, crashed into a tree. Ouch... Bike broken, injured, shit! Just at the moment I thouht: Today I am going to win, finally! Apparently! This is also the reason why I missed the World Championships a week later. It all looked way different in my head I must say.. but hey.. that's part of the job. I later realised that I was just very very lucky, I all could have been way worse. After this I first needed time to recover, off the bike for a week. Then slowly back into training again. The good feeling was getting back. The powerdata confirmed I was fit. Still, my leg was not recoverd 100% yet, this caused that Bundesliga Neustadt came just too early. I think, looking back at it, National Championships in the Netherlands also.. Now it is good again! It is interesting how it works with motivation. I want to do it good so badly! And I am looking forward to the next races so much! I can show it immediately on saturday, where I will start in Austria. The Ischgl Ironbike, an extreme profile with 3820 meters of climbing in 75 km! The week after my first UCI marathon World Series in Montafon, Austria.. The season is still long, a lot nice things are on the program. I think I had my bad luck this season now, from now on I would say it's going in the other direction again! Thumbs up!!!!


april update

Hello there. It's been a while since I have been writing. As you could see on social media I have been racing a few Cross Country races after the Cape Epic. It was tough to get into the rhythm again, but I think it is going better every week. Well, I was thinking that before yesterday's race in Austria.. In Nieuwkuijk I knew I had to get used to the typical Dutch course where there are actually no climbs and where it is just full gas on the flats.. That was the biggest challenge, coming from the long and tough african conditions. But as a training it was pretty good. Then we were heading to the first BMC-racing cup in Switserland. This one was in Schaan, which is actually in Liechtenstein. :) The course suited me well. It had a long climb, which got steep sections in the end, and a nice long downhill. In the first few laps I made some misstakes in the downhills, which costed me some precious time every lap. Time which I had to made up in the climb the next round. Towards the end of the race it was getting smoother. Better lines in the downhills and still enough power uphill. This made my last lap even the 6th laptime overall. In this elite class field, was giving me a good feeling. It motivated me so much too! Then my trainer and I planned a blog of two weeks with hard and intense trainingrides. Hard and specific intervals combined with endurance rides. I always feel good if I have hard trainingweeks.. Next goal was; HC race in Haiming, Austria. The best riders in the world were at the startline. I think I have never started a XCO race with such a topclass field, besides the world cups. The course was very technical, but training it the day before with my old teammate Niklas helped a lot. I was riding my Scalpel, which I think was a good choice. I noticed that I had to work very hard already to manage those steep climbs.. hmm..  Sunday, raceday. It was one big fight against my self. Trying to find my power in my legs. I felt empty on the climbs where I could use all the power and strength I normally have. Shit! I really wanted to show something today, or at least do the same as two weeks ago in Schaan... Now, a day after the race, I think it is all not so weird after the intensity of the last two weeks of training. At such a race, where the course is so tough, you need to be fresh and 100% fit. I hope the hard work will pay off in the coming weeks where some big appointments are on the scheduel. First Heubach, bundesliga HC, the week after European Championships Marathon in Singen. Then towards the big races in May, including worldcups! Below you can see a video which I made during the course recon in Haiming. Thanks again Niklas!

Dutch:

Zo, het is weer even geleden sinds mijn vorige verslagje. Zoals ik al wel op facebook heb laten weten gaat het sinds de cape epic beter en beter. Hoewel, tot gisteren dacht ik dat :). De eerste wedstrijd was in Nieuwkuijk. Een typisch Nederlands parcours, geen bergen, allemaal vlak, snelle bochtjes. Alles vol gas vanaf de start. Dat is even wennen na de uitputtingsslag in Afrika. Als training was het denk ik goed, een goede prikkel. De snelheid had ik nog niet in de benen, maar het goede gevoel komt eraan. Dit kon ik ook merken in de trainingen. De intervallen gingen goed en ik voelde me best sterk. De volgende grote wedstrijd was in Schaan, Liechtenstein. Onderdeel van de BMC-cup serie in Zwitserland. Een zeer sterk startveld met echte toppers aan de start. Het parcours in Schaan: een lange klim met op het eind echt steile stukken, en een lange afdaling. Op de klim kon ik goed mijn kracht kwijt, en een ritme vinden. De afdaling kosste mij in de eerste ronden helaas kostbare tijd. Hier verloor ik steeds tijd, voornamelijk door gepruts en domme foutjes. Naar het einde van de wedstrijd ging dit steeds beter. Dit resulteerde zelfs in een 6e rondetijd overall, in mijn laatste ronde. Dit was een mooie opsteker en motiveerde me heel erg! De twee weken daarna hard en veel getraind. Intensieve intervaltrainingen, afgewisseld met duurritten. Een wedstrijdvrij weekend, met extra trainingen en nog zo'n week. Dan Haiming, HC, Oostenrijk. Ik denk dat dit tot nu toe de grootste wedstrijd was waar ik ooit gestart ben, qua deelnemersveld, buiten de wereldbekers om. Super veel wereldtoppers aan de start. Ik was er eigenlijk echt op gebrand hier wat te laten zien. De lijn van Schaan door te trekken. De dag voor de wedstrijd samen met Niklas, oud teamgenoot, het parcours verkend. Dit was zeer zinvol, gezien de technische afdalingen. Hij kende de goede lijnen en ik heb hem geprobeerd te volgen. (zie video) Dit ging goed. Ik merkte al wel dat ik echt hard moest werken op de klimmen. Ik hield mezelf wel voor dat dit door de lange reis kwam en dat dit morgen wel beter zou gaan. Zondag, wedstrijddag. Hmm.. Een beetje een raar gevoel tijdens het warmrijden, dat wel, maar goed. Start. Poef! Weg, een gevecht, voornamelijk tegen mezelf. Op zoek naar de goede benen, naar de kracht in mijn benen vooral. Helaas heb ik dit niet gevonden en was het afzien van begin tot eind. Power in de benen was op dit rondje erg handig... Super balen. Een gemiste kans. Nu, een dag later, nu ik dit type, realiseer ik me wel dat dit erbij hoort. Op zo'n zwaar parcours moet je 100% fit zijn, het verlangt zo veel van je lijf om hier 1,5uur volle bak te kunnen fietsen. Het is dan ook niet heel realistisch dat ik dit zou kunnen na 2 zware weken. Ik dacht dat het wel zou kunnen, maar blijkbaar toch niet. Ik hoop dat het harde werken zich uitbetaalt in de komende weken waar veel grote wedstrijden op de planning staan. Nu eerst de focus op herstel. "De tour de france win je in bed" heb ik wel soms gehoord. Daar zal vast een kern van waarheid inzitten. Ik moet zeggen dat het me beter bevalt om de hele week keihard te trainen, dan om te herstellen en rustig aan te doen.. Toch maar proberen. Herstellen, niet te veel trainen :) en zondag fris aan de start. In Heubach, Bundesliga, ook weer een HC wedstrijd. En de week daarna het EK marathon. Motivatie is in ieder geval vol aanwezig! We gaan het meemaken. Groetjes en tot de volgende keer! 

ps Zie video hierboven van het parcours van gisteren. Dit heb ik gefilmd tijdens het verkennen van het rondje. Voor me fietst Niklas. 

Photos! (English report further below)

foto's van de week voor de start. Een uitzichtspunt vanuit Meerendal, met in de verte te Tafelberg. Mijn super mooie fiets :) haha. Daarnaast nog een foto van het verkennen van de proloog op de Tafelberg in Kaapstad. Cool! En 2 foto's van het opwarmingswedstrijdje voor het goede doel in het Kayamandi Township, waar ik 5e werd. 

Hierboven de foto's van de wedstrijd. De podium foto's en de foto van het interview na de proloog. Dit was lachen, dat is te zien he?! :) Verder de etappe waarin in Milena ziek werd. En waarin ik een slokje neem van mijn Sportvoedingwebshop voeding. mmmmm :) En.. helaas, de outcast foto's. Op de ene foto zie je dat het Milena niet meer zo goed gaat en ze daar het besluit heeft genomen niet te starten.. Er zat niks anders op. Fysiek gaat het daar met mij nog wel goed. 

Aiii.. niet meer zo heel flot, die foto. Daar lag ik dus opeens in de Mediclinic. Het veldhospitaal van de organisatie. Ik kon daar dus zelf even later ook niet meer van start gaan, omdat ik me niet goed voelde. Het bleek dus dat ik 38,5 gr koorts had. Niet leuk. Wat een belabberde dag. Ik kreeg een infuus tegen de koorts en om het vocht aan te vullen. Daarna ging het wel langzaam beter. Ook een foto waarin ik meehelp om de super vette Landrovers terug te brengen naar de garage. Het team werd hierdoor gesponsord. Wow, wat een power. Ik zat strak achter in de stoel. Heb de auto ook nog even getest offroad. WOW. De laatste middag, voordat we terugvlogen naar huis, nog snel even naar het strand geweest. Fijn! En dan de laatste foto is bij aankomst op het vliegveld van Zürich. 

Absa Cape Epic 2015

Heaven - Hell - ride

That was it. The 2015 Absa Cape Epic edition is over. As I mentioned on facebook, it was not where Milena and me were coming for. Of course we wanted to finish the race and to even do better than last year. Our plan was to not go all in during the first few days, so we would have some of a reserve towards the end. Things all got different... 

The prologue was going super good! So cool! This result we really need to remember of this race I think. It's something where we can be very proud on! Such a big podium, such good team, world class top riders, even world champions. We did never expect to get our 3rd place at the this year's prologue in Cape Town at the Tablemountain. But we did! Juhuuu :). In Heaven now :)

The first real stage started good. It was not so warm, sometimes even a bit rainy, which I like:), all good. Milena got a flat rear tire. Aiii... Fixing it did not work so well. So new tire in. Again flat. Stop again. Etc. Etc. 4 stops, about 20 minutes total time loss. Too bad!!! In between we got a good rhythm with good pacing.. feeling was still good. Not in heaven anymore :-\

Stage 2: podium again! 3rd. Except for the first two longer, steeper climbs, it was really a cross country style course today. A lot of small climbs and so much super nice trails. This stage was really good to ride. It was long again, but a lot of fun because of the fun and fast trails. There was a very strong wind, but that's what you are used to coming from the Netherlands I guess. We were riding in 4th position all day. When we crossed the finishline it turned out that the leaders have been taking a shortcut, and were therefor getting a penalty. Which made us 3rd again! So, nice podium again! Proud.. A little bit more towards heaven again now :)

Stage 3: Sufferday. A brutal long stage, passages where you could hardly get your bike through, hot.. and.. Milena getting sick.. The morning of stage 3 Milena told me she was not feeling well. Having breakfast was hard and I could see it too. Still of course she started. From waterpoint to waterpoint. Riding your bike for 6,5 hours when you are not feeling good, or are actually sick, takes a lot of power and courage. Milena was fighting like a lion today. Glad this day was over, we made it over the finishline... also knowing it would be very hard to recover for her, after such a ride.

Stage 4: outcast. Unfortunately Milena was not able to get on her bike anymore. Too bad. Something we were both feeling bad about of course. But there was just no other option left. Shit happens... We both hope we can team up some other time again! I did ride as an outcast rider now. That means that you get a special jersey so that other teams can see you are not riding for the classification anymore. But still can finish the race. My focus was of course not on racing anymore. After such hard days in the saddle, being an outcast rider, changes the way of riding more into training mode. Heavy, long training though :). Nice was that I could ride with Laura Turpijn together. She was outcast too, so we joined forces. 

The next day again a long outcast ride, about 6,5 hours!! What a week.. I was feeling good during the ride, but 2 hours after we finished I started to feel bad. This changed pretty quick in feeling worse.. now I was getting sick too. What is going on this year?!?! Not nice. I spent the rest of the day sleeping and on the toilet.. not so nice. The next morning I had to stop the race too. Aaaah noooo. Yes. No other option. I went to the Mediclinic on the Epic venue to see a doctor. They told me I was having 38,5 fieber. No wonder I was not feeling well. They gave me an infusion to stop the fieber and to get my body rehydrated again. After this it was going better slowly. Cape Epic 2015 was now over for me too. Such a shame. The day after I was feeling much more a live again and I could chear on my Meerendal teammates for their last stage. Very proud of you guys! We packed all our stuff and moved back to Meerendal to see the first riders finish the race. Mixed feelings of course, but cool to see them finishing. Of course after such a week it is easier to think about the sick days and the suffering, and almost forget about our super good start and good results the first days. 

Now it is time to recover and focus on the start of the european season! I am looking forward to it and hope to get the good form back very soon! Hielke

back in South Africa!

Back in South Africa!

Hi there. Being back in South Africa is great!!! After coming here last year for the first time, it feels super good to come here again. It’s such a nice country with beautiful nature and super nice people.

I must say, last year I was much more nervous. I think especially because it was very hard to imagine what all would come at this big race. It gives me a good feeling that I now know Milena very well, the team Meerendal and its staff and the race.. Yes, about the race. I now know that it will be very hard indeed. Maybe even harder than last year, but it’s good to know that it will be one long fight, for 8 days. Where we will suffer to the max! Every day. Not giving up, just keep on biking! Haha. It might sound a little weird. I am sorry for my English writing skills.. J

The first few day were very nice. The Meerendal Wine Property is a really nice place to stay. We are sleeping in our campers already. And we can use some hotel rooms too. There are super nice trails to ride around Meerendal.

Yesterday I participated at the Songo Championsrace in the Kayamandi Township in Stellenbosch. A charity cross country race where money is being raised for the Songo kids. (“Songo - we strive to improve the lives of children living in townships by providing them a safe place to play, grow and develop.” www.songo.info). The race was short, only an half an hour. That meant full gas! I started a little bit too fast where I needed to recover a little bit afterwards. Than I found my rhytm and I could ride with Kathrin Stirnemann. The last lap she had a little gap and kept that till the finish. I ended up 5th. It was good to do as a last high intensity training where my heartbeat war going into it’s maximum zone. 189 I just saw. J

A few more days and it will kick off! We are looking forward to it! Bis spater.

 

Nederlands.

He daar! Zo, daar zijn we weer. Super leuk om weer terug te zijn hier in Zuid Afrika. Vorig jaar was de eerste keer en waren het veel nieuwe indrukken. Nu nog steeds heel veel indrukken, maar het voelt gewoner en het is niet meer allemaal nieuw. Dat geldt eigenlijk voor het hele verhaal hier moet ik zeggen. De wedstrijd is niet nieuw meer. Ik ken mijn teammaatje Milena nu goed. Het Meerendal team en haar begeleiders zijn bekend. Dat is wel een goed gevoel. En natuurlijk vooral de wedstrijd. Ik wist vorig jaar dat het zwaar ging worden, maar wat je precies kan verwachten is toch vrij onduidelijk en moeilijk in te schatten. Nu is dat anders. En dat maakt me denk ik een stuk minder zenuwachtig. Haha. Het wordt gewoon afzien, elke dag, maximaal, tot je niet meer kunt, en dan kun je blijkbaar toch nog wat meer. 8 dagen lang. Om 5 uur ontbijten, 7 uur starten, dan 5 tot 6 uur de longen uit je lijf fietsen. Eten, douchen, massage, eten, slapen, dat elke dag. Zo ongeveer is het. Dat is natuurlijk een hele geruststelling.

Net als vorig jaar verblijven we op het Meerendal ‘wineproperty’ terrein. We slapen al in onze camper die we tijdens de wedstrijd ook gebruiken. Eigenlijk is het een omgebouwde bouwkeet, met elk 3 kabines met 2 bedden en een paar kastjes. Primitief maar goed! En praktisch. Hier in de buurt zijn er veel gave routes te fietsen. Meestal zijn deze om de wijngaarden gebouwd en deze vele routes zijn goed met elkaar te verbinden. Ik kan het echt aanraden om hier eens naartoe te komen. ;-)

Gisteren deed ik mee aan een klein wedstrijdje. De Songo Championsrace in Kayamandi. Dat is een township in Stellenbosch. Deze wedstrijd is georganiseerd voor het geode doel, namelijk: Songo. Songo zet zich in voor kinderen in ‘sloppenwijken’, zie www.songo.info.  De wedstrijd was kort. Slechts een half uur. Dit betekende: volle bak rijden. Een goede laatste intensieve snelheidstraining waar je ook je hartslag nog eens goed hoog kon laten gaan. (raar geschreven volgens mij he?!) Maar goed, in ieder geval is dit gelukt. Gemiddelde hartslag over een half uur was 181. Hehe. Vandaag was het tijdens het fietsen al weer rustig, en voelde ik me goed hersteld. Dus ik denk dat het wel goed zit.

Nou, nog een paar daagjes. Und dann geht’s los! Wij hebben er veel zin in. We hebben ons voorgenomen niet direct al het kruid te verschieten de eerste 2-3 dagen, met het oog op het einde van de race. We gaan het meemaken.

Bedankt voor alle leuke reacties via facebook enz. Erg leuk! Tot de volgende keer! Liefs

the view from the trails around Meerendal. Nice to see the Tafelberg in Capetown!

the view from the trails around Meerendal. Nice to see the Tafelberg in Capetown!


Teammate Milena Landtwing! 

Teammate Milena Landtwing! 

New best friend!

My new best friend is green!

After I came back from Gran Canaria I almost immediately went to the Cannondale office in Freiburg, where my new bike was getting ready to join me on the amazing trails around Freiburg! I was so excited. Wow, what a beauty! Mart was doing the most of the assembling. Without him managing the ‘project’ I think it all wouldn’t be possible. The main parts were there so he(sometimes we) could start building it up. Super nice to see the Lefty fork getting installed. It was more and more getting a bike! Also the custom wheels came in. Ralf Egle from Radsport Sütterlin has organized me amazing rims from Xentis. Together with the hubs which I got from Tune.... unbelievable! STOKED! :-)

First ride: one word: AMAZING! Great feeling, great handling, super stiff, light, fast. I noticed that it gives you a lot of traction riding up steep short climbs. In the downhills the bike feels very comfortable and is just really fast! I went down the famous Borderline downhill trail in Freiburg. For those who don’t know it: the trail has it all: drops, some jumps, rocks, faster sections. Good training course. Nice to get to know the bike.  Afterwards I think I was even more happy than before! Despite the cold and wet ride. I think we are becoming best friends! J

Training was going good last week. A few days of recovery after the flight back into the cold winter. Then training started again. Some really hard intervals and also super nice mountainbike rides. It is very nice to get good feedback from my Powertap during and after these intervals. Now there is more time to relax and recover before we fly off to Cape Town.

I also visited the Meerendal office near Zug, Switzerland. I got my Team Meerendal team kit, some nice and practical things to wear and use. Such as a camelback and tools. I hope Milena and I will be more lucky this year and we don’t need to use our tools so much during the race. ;-)

On Monday we are flying with the biggest part of the Meerendal team from Zürich to Cape Town. It will be a long flight, but also nice to see the team and especially my teammate Milena again! Looking forward to a new adventure and hope for the best possible results!

Take care!

 

Nederlands.

He daar. Hier weer een update. Nadat ik terugkwam uit Gran Canaria ben ik de volgende dag meteen naar mijn nieuwe fiets gaan kijken. WOW, zo cool! Mart heeft heel veel werk verricht in de late uurtjes om het meeste te organiseren. Zo mooi, zo gaaf, zonder hem was dit hele project bijna onmogelijk geworden. Het opbouwen van zo’n fiets is nog niet zo heel eenvoudig… Ik merk dat ik er nog al gauw eens iets te makkelijk over kan denken. Er komen zo veel aspecten bij kijken om het allemaal tot een werkend geheel te maken. Gaaf om te zien als de lefty voorvork geïnstalleerd word. De cranks, ook speciaal van Cannondale. Ik ben onder de indruk. En tegelijkertijd erg ongeduldig want ik wilde er meteen op fietsen!! Een paar dagen later kwamen ook de wielen! Ralf Egle, van Radsport Sütterlin, heeft mij super mooie carbon velgen van Xentis georganiseerd. Dit samen met de naven van Tune… Niet misselijk. Nu ik het zo schrijf kan ik het zelf nauwelijks geloven! Wat cool! J

Eerste training erop: alleen maar lovende woorden! Snel, licht, stijf, alles!! Op steile klimmetjes merk ik dat ik veel grip heb en niet snel wegglijd. In de afdalingen is de fiets gewoon super stabiel maar vooral mega snel! Haha. Een trail hier heet Borderline. Een soort downhill parcours. Het heeft alles in zich; rotsen, kombochten, drop-offs en een paar sprongen. De eerste sprong ging ik meteen al veel sneller dan gepland en lande zo voorbij het landingsstuk. Wel heel soepel, al zeg ik het zelf. Vliegende Hielke (klein beetje overdreven natuurlijk he. Straks is het thuisfront ongerust). Dus ik denk dat ik wel kan zeggen een nieuwe beste vriend erbij te hebben! Mooi groen! J

Dan heb ik ook nog hard getraind de laatste dagen. Intervallen op en boven het omslagpunt. Het was afzien, maar het ging goed. Dat is het mooiste aan een Powertap vind ik. Wel in combinatie met mijn hartslag natuurlijk. Maar om tijdens de training te zien of je het goede vermogen levert, en na de training om te kijken hoe het de hele training ging. Dat geeft een goed gevoel als dit gelukt is. Op strava heb ik wel enkele training geüpload. Voor degene die interesse heeft. (bijv. 2x10 en 4x5) Nu is het tijd voor wat meer rust en een goed herstel. 

Het was een mooie week, mijn ouders waren nog in Freiburg, met hun lieve puppy Luna. Een vizsla. Zo mooi. Erg gezellig weer! Ook ben ik nog in Zwitserland geweest. Bij het Europese kantoor van Meerendal. Altijd mooi om even bij te praten, en natuurlijk ook om het Cape Epic pakje op te halen. Daarnaast kreeg ik een tas met mooie en handige spulletjes. Zoals een camelback, en handige tools. Hopelijk hebben Milena en ik onze tools niet zo veel nodig als vorig jaar tijdens de wedstrijd. 

Maandag vliegen we dan vanaf Zürich naar Kaapstad. Met het grootste deel van het Meerendal Team. Erg leuk om iedereen weer te zien en om als groep te reizen. Super leuk ook om teammaatje Milena weer te zien. Zij heeft vorige week nog de Andalucia Bike Race gereden, gewonnen ook nog. Dus met haar vorm zit het volgens mij ook wel goed. We gaan ervoor, vol gas!

Tot de volgende keer! Liefs Hielke